Monkey Shines

Jaar: 1988
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: George A. Romero
Score: ★★★½☆
 

Tiens. Net een dag eerder had Jan het er met me over. “Wat is slapen eigenlijk een tijdverspilling.” Waarom hadden de heren wetenschappers daar nog niks op gevonden? Van elke 24 uur verdoe je er pakweg acht met slapen. Mochten ze er iets op vinden, dan bestaat natuurlijk het gevaar dat je nog maar tweederde zo oud wordt als in het ‘natuurlijke’ geval, counterde ik. Jan vond zestig een mooie leeftijd. Had mijn opa nooit geslapen, dan had hij nu al net zoveel kunnen doen in zijn leven als een reguliere 135-jarige.

Onderzoeker Geoffrey uit Monkey Shines vindt slapen ook quatsch. Hij slaat met behulp van injecties die niet in het ziekenfonds zitten af en toe een nachtje over. “Tegen de tijd dat ik vijftig ben, heb ik net zoveel geleefd als een 65-jarige,” merkt hij triomfantelijk op. Daar staat wel tegenover dat Geoffrey er niet al te gezond uitziet – hij heeft de bleke, doorzichtige huid van iemand die bijna nooit buiten komt, zoals het (ook al dit weekend) zo mooi in het NRC stond.

Het hele je-kunt-de-pot-op-met-je-slapen is eigenlijk slechts bijzaak in Monkey Shines, maar het demonstreert toch maar hoe ver Geoffrey bereid is te gaan in zijn tegennatuurlijke experimenten. Met de kaasschaaf haalt hij stukjes van een menselijk brein af om er een serum van te fabriceren om bij kapucijnaapjes te injecteren. Eens even zien of de aapjes er slimmer van worden.

 

Raar? Ach, er gebeuren wel vreemdere dingen in Monkey Shines. De gespierde atleet Allan wordt tijdens zijn ochtendlijke rondje rennen met de tas vol bakstenen geschept door een auto. Stenen kapot, Allan maakt een gracieuze buiteling en is vanaf de nek naar beneden (andersom komt zelden voor) verlamd. Eén plus één is twee, dus dan is het tijd om een kapucijnaapje te trainen om de verlamde hoofdrolspeler te helpen in zijn dagelijkse doen en laten.

Hoezeer ik er ook voorstander van ben om een aapje als huisdier te hebben, Allan denkt daar al gauw heel anders over. Hij krijgt visioenen waarin hij beleeft wat de aap ervaart en wordt met de dag agressiever. Monkey Shines haalt het niet bij de eerdere en trouwens ook latere zombieverslaving van Romero, maar het is voor de verandering erg vermakelijk om een gehandicapte een aapje dood te zien bijten. Een werkje dat nostalgisch stemt naar de jaren ’80.

Black Sheep
Highlander

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*