Nacho Libre

Jaar: 2006
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Jared Hess
Score: ★★☆☆☆
 

Nacho Libre weet zichzelf te verkopen met Jack Black in lichtblauwe maillot en rode cape op de posters. Mexicaans worstelen belooft met olie ingesmeerde, zwetende mannenlijven en blinkende, gouden maskertjes in verhitte arenaatjes. Dat laat Nacho Libre dan ook zien, maar niets meer dan dat, op wat mislukte zijspoortjes na.

Het malle outfit van de worstelaars maakte vragen over de inhoud van de film overbodig. We wilden volwassen kerels zien die in strakke broekjes van de touwen afsprongen om bovenop neergeslagen tegenstanders te belanden, daaropvolgende wurggrepen en Mexicaans machismo. Filmisch fastfood waaraan we ons anderhalf uur lang tegoed deden, maar echt goed was het natuurlijk niet.

Een film zonder verhaal is meestal wel wat op te rekken met een aantal rake oneliners, maar het enige dat Nacho Libre goed verbeeldt is het onafwisselende kloosterleven. Jack Black speelt een monnik die zijn baantje als kok beu is en liever worstelaar zou worden. Daarnaast is hij verliefd op een non. Het levert oninteressante gesprekken op, een herhaling van maaltijdscènes en ongeïnspireerde grappen als met brommer van de weg afvliegen omdat er even de andere kant opgekeken wordt.

 

Zelfs het einde van de film komt klinisch over. Zoals te verwachten verslaat worstelaar Nacho de bijzonder onsympathieke kampioen terwijl een contingent weeskinderen uit het klooster toekijkt. Nacho rent met non en kinders over het dorre Mexicaanse landschap, waarop de aftiteling in beeld komt na de volgende laatste woorden: Jack Black: “YES!” (juichende kinderen). Jack Black: “Yes.” Een film die over de hele linie niet los wil komen, maar de worstelpartijen zijn redelijk.

Niet echt winter forest
Idiocracy

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*