Natvris khe

Jaar: 1976
Land: Georgië/Sovjetunie
Regie: Tengiz Abuladze
Score: ★★★★☆
 

Het is een klein wonder dat een schitterende bloem als deze kan groeien temidden van puin en rotzooi, overpeinst de verteller bij de laatste beelden van Natvris khe (The Tree of Wishes). In hoeverre zo’n boodschap in de hoogtijdagen van de Sovjetunie wellicht een dubbele lading had laat ik in het midden, maar Georgië is een schitterend land in de Kaukasus. Echt een aanrader, zodra het er weer wat rustiger is.

Abuladze laat ook minder mooie kanten van datzelfde Georgië zien. Hopeloos traditioneel, onrechtvaardig en bevolkt door huichelaars en krankzinnigen. Nou ja, dat is misschien ook wel een beeld dat een beetje klopt, maar voor Marita pakt dit allemaal niet zo mooi uit. Een mooi meisje als zij redt het niet tussen zoveel puin en rotzooi, hoe onrechtvaardig haar dood ook is volgens sommige Georgiërs.

Natvris khe begint met de ongekende kleurenpracht van een veld vol klaprozen waarin een wit paard sterft. Wit, dus onschuldig, stervend in een zee van rood – zou het ook wat te maken hebben met de al eerder genoemde Sovjetunie? Ach, wat maakt het ook uit. Nadenken over films laat ik aan anderen over; ik schrijf alleen of een film de moeite van het zien waard is. En Natvris khe is het waard om gezien te worden.

 

Aan het slot van Natvris khe is er van die kleurenpracht weinig over. De gestaag vallende regen doordrenkt de zwarte kleding van de dorpelingen. Wie dit ongelukkige dorp wil bereiken moet door kniediepe plassen en zeeën van modder waden. De eens zo stralend witte jurk van Marita is bezoedeld door jaloerse, met modder gooiende vrouwen. Door iedereen in de steek gelaten moet ze hier sterven.

Een schokkende omwenteling, maar wel een die langzaam maar zeker door verschillende details mogelijk wordt gemaakt. De prille liefde tussen Marita en de vrolijke Gedya is geen lang leven beschoren in het bergdorp waar ouders en grootouders precies menen te weten wat goed is voor iedereen. En grootgrond- en veelschaapbezitter Shete heeft dan wel een hele stoere muts, maar sympathiek is hij niet. Dat moet dus wel mis gaan, zelfs als er geen andere conflicten tussen de dorpelingen zouden broeien. Heel mooi, heel tragisch.

Dodgeball: A True Underdog Story
Rane

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*