NEKRomantik

Jaar: 1987
Land: West-Duitsland
Regie: Jörg Buttgereit
Score: ★★★★☆
 

Als een film die je niet met rust wil laten een hoog punt verdient, dan scoort NEKRomantik hoog. Als een originele film een hoog punt verdient, dan scoort NEKRomantik hoog. Als een film waarvan de sobere beelden begeleid worden door weemoedige, vervreemdende muziek een hoog punt verdient, dan scoort NEKRomantik hoog. Als een film die tot nadenken stemt een hoog punt verdient, dan scoort NEKRomantik hoog. Ach kom op dan, laat ik NEKRomantik maar een hoog punt geven.

Dan heb je ook nog een ander soort films dat hoge punten scoort, maar van goede smaak en spitsvondige dialogen is in NEKRomantik geen sprake. Het is dan ook moeilijk mijn waardering voor een film over necrofilie te rechtvaardigen. Hoe gek het ook klinkt bij een film die in tal van landen in de ban werd gedaan, Jörg Buttgereit wil meer dan alleen shockeren.

Was NEKRomantik louter bedoeld om het op extreme horror beluste publiek te shockeren, dan is de film daar namelijk geenszins in geslaagd. Natuurlijk blijft necrofilie vies, maar van exploitatiewerk als Cannibal Holocaust of zelfs Wes Cravens Last House on the Left krijg ik eerder een misselijk gevoel. Bovendien: hoe shockeer je mensen die bij hun volle verstand een film over necrofilie gaan kijken?

 

Zelfs de beruchte scènes waarin dieren worden gedood vielen mee. Van het minutenlange villen van een konijn werden Joost en ik, opgegroeid op het Kempische platteland, niet warm of koud. Hoe denken mensen dan dat konijn uiteindelijk op je bord belandt? Kijk, jezelf insmeren met katteningewanden is vies, maar de drukte om het schattige knaagdiertje lijkt mij wat overtrokken.

Het verhaal van NEKRomantik is kort samen te vatten. Robert Schmadtke schraapt voor zijn beroep restjes mens bij elkaar. Iemand moet de rotzooi toch opruimen na ongelukken. Net als zijn vriendin Betty heeft hij een eigenaardige sexuele voorkeur, en daarbij komt zijn baantje uitstekend van pas. Naast de hygiënische bezwaren die dergelijke triootjes met zich meebrengen blijft necrofilie – ook in Duitsland – een taboe. Nadat Robert wordt ontslagen neemt Betty de benen, het levenloos object van verlangen verkiezend boven haar vent zonder ruggengraat.

Houden van een gestorvene, zo raar is het toch niet? De gelijkenis tussen ene Jezus en het rottende lijk komt nadrukkelijk naar voren. Toch, bij Onze Lieve Heer zuigen wij geen oogbol uit de kas. En het is niet enkel necrofilie wat de klok slaat. De film ademt een nostalgische sfeer, een verlangen naar dingen die niet meer zijn (…). In de duinen blijkt ook Robert een mens zoals jij en ik; genietend van het kietelen van een rups op zijn armen, van de vogels die langzaam overvliegen. Zij die weten hoe het is wanneer een liefde onbeantwoord blijft, kunnen allemaal met Robert meeleven.

Deze droefheid schijnt in NEKRomantik 2 trouwens wèl plaats te maken voor pure exploitatie. Zal necrofilie hier dan niet meer teder in zachte kleuren worden gefilmd, maar gebracht worden als de smerigheid die het is? Hierover later vast meer.

The Nether Horror Collection
South Park: Bigger, Longer & Uncut

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*