Nomad

Jaar: 2005
Land: Frankrijk/Kazachstan
Regie: Sergei Bodrov en Ivan Passer
Score: ★★★☆☆
 

Eigenlijk wilde ik deze zomer naar Kazachstan op vakantie. Eva wilde liever naar Bulgarije en het zou uiteindelijk wel ergens halverwege zijn geworden als we geen kindje verwachtten, naar Azerbeidzjan of zoiets, maar ik zou graag die onmetelijke steppen eens van dichtbij zien. Of Almaty, de exotische moskeeën en de bergen in het zuidoosten.

Voorlopig train ik in een rugbyshirt van de Kazakhstan Nomads en blijft het bij het zien van filmbeelden van dit enorme, Centraalaziatische land. En dan niet eens beelden in de goede volgorde. Na de openingstitels haperde de dvd-speler, waarna zo te zien de helden van de film in volle vaart met een verhaal beginnen. Krap drie kwartier later rolden de eindtitels al over het scherm.

“Wat zullen we nou beleven?” dacht ik. Een en ander kwam behoorlijk afgeraffeld op me over. Als dit de epische historie der Kazachen moest voorstellen, had er best wat meer sprake van spanningsopbouw mogen zijn. Laffe muziekjes, te snel grote veldslagen erin gesprinkeld en jammer dat de hoofdrollen door niet-Kazachen worden vertolkt.

 

Aan dat laatste verandert natuurlijk niets als je netjes bij het begin begint en de muziek wordt er ook niet beter van, maar het is toch wat onbevredigend om na het slot gezien te hebben, de dag erna weer op de bank te kruipen om uit te vinden hoe het allemaal zo is gekomen.

Mansur had zijn beste vriend Erali een dag eerder al onbedoeld neergesabeld, hun gezamenlijke love-interest bemind en de Kazachse stammen verenigd toen wij aanschoven om te zien hoe hij zo goed had leren vechten. Dat stukje achtergrondinformatie kwam nu heerlijk rustig en goed doordacht over. Het kon alleen het knagende gevoel dat Sergei Bodrov, veel, veel betere films heeft gemaakt niet wegnemen. Toch wil ik nog steeds naar Kazachstan.

Postal
Sounds Like

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*