Weinig spektakel

Vanaf zaterdag had ik weer beschikking over verschillende geneugten des levens die ik in het Retezat had moeten missen. Een douche, vers fruit, ijs, melk, (vruchten)yoghurt, bier, wodka, koekjes, een echt bed, kunstlicht en zo kan ik nog wel even doorgaan. Bovendien waren Dan en Doina Stoica weer een weekendje op het Zoologisch Station aan ‘t logeren. Dan is van een Roemeense radiozender; ze waren al eens eerder hier. Zoon Vlad, collega Roxandria en oom Radu & vrouw waren er deze keer ook bij. De familie heeft tien maanden in Amerika gewoond en de sportieve Vlad herkende enthousiast de New Jersey Devils in een van mijn tekeningen. Hij baalde dat ie zijn American football niet had meegenomen. Dan maar volleyballen.

Denk maar niet dat ze intussen opgeruimd zijn (JS)

Hieperdepiep hoera, ik werd uitgenodigd voor de BBQ. Dr. Ciubuc nodigde zichzelf ook uit. Traditiegetrouw konden de Roemenen me niet bijhouden en ze prezen – zoals in het verleden de Duitsers en Engelsen hen reeds voorgingen – mijn gezonde eetlust. Varken, koe, kip, lam, vis, friet, brood – ja, zelfs groente – het was allemaal lekker. Zondagochtend werd ik door Vlad verrast met een ontbijt op bed. Doina had boterhammen met kaas, vlees, vis en visseneitjespasta gemaakt, plus een frisse salade. Ja, dat krijgen we thuis niet. ‘s Middags besloot ik voor het eerst de kleine bioscoop in Sinaia te bezoeken. Crouching Tiger, Hidden Dragon draaide, dus hoog tijd voor een filmrecensie.

Crouching Tiger, Hidden Dragon
Ik verwachte al niet veel goeds toen ik zag dat de film genomineerd was voor tien oscars. En waarom moet ik ook zo eigenwijs zijn dat ik altijd tot het eind wil blijven zitten voor ik een film helemaal afkraak? Dit zou geen standaard actie/vechtfilm zijn – daarin hadden ze gelijk. Het was de eerste film uit het genre ‘ballet voor homo’s’ die ik ooit heb mogen aanschouwen. Wat een flauw verhaal. En wat was alles ongelofelijk nep. Je kon precies zien waar de touwtjes waren uitgegumd. Daar betaal je dan bijna anderhalve gulden voor (want aan studentenkorting doen ze hier niet). Erger nog, je mist er twee uur lekker in de zon zitten voor. Helaas, de Roemenen worden al net zo erg verpest door mainstreambagger als de Nederlandse jeugd. Oh ja, had ik al verteld dat het allemaal erg voorspelbaar was en dat er qua actiescènes veel herhaling in zat?

Maandag begon mooi, heet zelfs. Ik twijfelde tussen lange en korte broek, maar aangezien het Baiu-gebergte me nog niet veel goeds had opgeleverd koos ik voor de eerste optie. Hoe pijnlijk was mijn gelijk. Eenmaal boven bevond ik mij in een stortregen die tot woensdagavond met slecht enkele korte onderbrekingen aanhield.

Een behoorlijk loze week dus. Ik besloot om woensdagavond Bogdan maar eens op te zoeken om de deprimerende sfeer te verdrijven. Hij had vier horrorfilms op de kop weten te tikken voor vanavond. Gratis, dus ik had betere gezien. Na gegeten te hebben (vijf pannenkoeken als toetje) was het eerst tijd om wat muziek te luisteren en daarna om bier te kopen. “Heb je wel genoeg bier?” vroeg ik hem de avond ervoor nog. “Ja, zeker weten.” Resultaat: één (1) blikje bier in de kelder. Dat krijg je ervan als je voor eten en drinken nooit zelf iets regelt maar van vaders en moeders afhankelijk bent.

Heavy metaaaaaaaal!!! (JS)

Eindelijk was het dan toch zover. Day of the Triffiths stond er in dreigende groene letters op het scherm. Een meteorietenregen zorgt ervoor dat iedereen blind wordt op aarde (behalve onze held die met verband over zijn ogen in het ziekenhuis ligt en daardoor de meteorietenregen helaas moet missen), en – erger nog – dat er een ras van mensenetende planten de aarde in rap tempo koloniseert. “Plants always move, they just normally don’t pull themselves out of the ground to chase you”. Enorm sterk verhaal.

Daarna waren we toe aan een combinatie The Haunting en palinca, wat onherroepelijk tot slaap leidde. Helaas had Bogdan in zijn nieuwe kamer (dertig meter van het ouderlijk huis verwijderd) geen water of toilet, maar ja, wij zijn jongetjes en dan is de hele wereld je toilet. Bovendien is zo’n straat toch veel gezelliger dan een benauwd hokje. Naast Bogdan (gekleed in modieuze blauwe pyama) wakker wordend (vantevoren werd ik nog wel gewaarschuwd: “Watch out, his girlfriend is very jealous”) besloten we voor het ontbijt de zwart-witte Dr. Crippen te kijken. ‘Guilty or not, decide for yourself’. Nou, wij hadden onze mening binnen vijf minten paraat. Daarna zagen we nog Children of the Corn III, voor ik weer terugging naar de regen in Sinaia.

Knock-out tegen het beton
Drieluik deel III - Een verhaal waarin Fiepke eigenlijk alleen maar zeurt

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*