Office Space

Jaar: 1999
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Mike Judge
Score: ★★★☆☆
 

Alles wat Mike Judge aanraakt verandert in goud – en dan heb ik Frog Baseball nog niet eens gezien. De regisseur van Beavis and Butthead Do America en Idiocracy neemt in Office Space de geestdodende wereld van het kantoorleven op de hak. Een gevaarlijk saai onderwerp dat blijkbaar te weinig grapjes opleverde om er een serie van te maken. Want Office Space lijkt nog het meest op een televisieserie, een format dat waarschijnlijk wat geslaagder zou zijn.

Vaak vraag ik me af waarom anderen zoveel moeite hebben met het relativeren van tegenslagen en wat drukte op het werk. Er is toch zeker meer in het leven dan je baan? De werkstress wordt ook Peter Gibbons teveel. In plaats van eens een uitdagender baantje te zoeken of zijn bazen te zeggen waar het op staat, zoekt hij zijn heil in hypnose. Eureka! De hynotiseur zorgt ervoor dat alle stress van Peter afglijdt. Zodra hij in zijn vingers knipt zal Peter weer uit de hypnose terugkeren. Het doel hiervan is me niet echt duidelijk geworden, maar aangezien de hypnotiseur aan een hartaanval overlijdt voordat hij met zijn vingers kan knippen, doet dat er niet echt meer toe, of wel dan?

Enfin, Peter gaat vanaf dat moment zwaar relaxed door het leven. De hypnotiseur laat hij mooi liggen op de grond en van werken komt niet meer zoveel. Niet dat hij daarvoor zo hard werkte – van zijn TPS rapporten kwam bar weinig terecht. Als Peter ‘s ochtends geen zin heeft, draait hij zich mooi nog eens om. Aan zijn werk begint hij minstens een kwartier te laat, om daar aan zijn tetris-skills te werken. Tot hij aan de beurt is om aan een reorganisatieconsultant uit te leggen wat hij precies doet bij Initech.

 

Consultants Bob en Bob flapperen met hun oren als Peter ze vertelt wat hij eigenlijk doet. En dat niet minder dan acht bazen hem lastig vallen met trivialiteiten. Het duurt niet lang voor al Peters vrienden worden wegbezuinigd en hij zelf een promotie krijgt. Relaxed als hij is trekt hij zich dat toch wel een beetje aan. Tijd voor een plan: met zijn vrienden centen aftroggelen van Initech en op hun luie reet rusten. Kan niet mis gaan.

Maar dan gaat het wel mis (nee!), doen de love-interests moeilijk, wordt het allemaal te melodramatisch en is het gedaan met het flauwe mismanagement dat Office Space zijn flair verleent. Zelfs Stephen Root (een persoonlijke held na zijn tekst als Mr. James in de serie News Radio: “I wanted a house just like Xanadu, but without a dorky name.” Lisa: “So what did you call it?” Mr. James: “Fort Awesome.”) kan de film dan niet meer behoeden voor de middenmoot. Ik was blij dat het vrijdagavond was.

Das Leben der Anderen
Sanatorium pod klepsydra

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*