Oldeuboi

Jaar: 2003
Land: Zuid-Korea
Regie: Chan-wook Park
Score: ★★★★½
 

In Oldeuboi (Oldboy) hoeven we geen sympathie meer te hebben voor meneer wraak, want het gaat er een tandje harder aan toe dan in het eerste deel van de Vengeance trilogie, Boksuneun naui geot (Sympathy for Mr. Vengeance). Ja, Chan-wook Park is lekker op dreef in zijn tweede wraakepos, al hebben de drie films op de thematiek na weinig met elkaar van doen. Hoe kan het ook anders, als nagenoeg elke hoofdpersoon uiteindelijk het loodje legt?

Nieuwe mensen, nieuwe kansen dus in Oldeuboi. De door Wybren beloofde vier nare minuten bleken er toch wat meer te zijn dan hij zich herinnerde en Eva kon dan ook niet anders dan constateren dat ze zich geen minuut verveelde bij deze film. Mysterie, wraak en hier en daar een vleugje martelporno – het is aan de Zuid-Koreanen allemaal wel besteed.

Waarom zou je niet in andermans printer pissen als je de kans kreeg? Dae-su Oh heeft wel ergere dingen op zijn kerfstok staan en wanneer hij eenmaal ontnuchterd in een appartement gevangen genomen blijkt te zijn, kan hij slechts gissen wie hem dit heeft geflikt. Het lijstje namen zou korter zijn wanneer Dae-su Oh had opgenoemd wie hem dit níet had willen flikken, maar de hamvraag is voor het moment hoe lang ze hem hier nog op willen sluiten.

 

Twee maanden? Drie maanden? Het wordt vijftien jaar, want Woo-jin Lee heeft een tamelijk doortimmerd plannetje voor ogen om wraak te nemen op zijn kwelgeest. En dat terwijl Dae-su Oh hem allang weer vergeten was. Vergeten is vaak de beste uitweg, maar eerst heeft de gevangene nog heel wat fysieke en mentale klappen te incasseren.

Met name in de grote gevangenis: de buitenwereld. Elke beslissing die Dae-su Oh vijftien jaar later neemt is ingecalculeerd door Woo-jin Lee, op de octopus die hij levend opeet na dan. Hoewel, waarschijnlijk was ook dat voorzien. En geloof me, er volgen momenten in Oldeuboi waarop je je misselijker voelt. Veel misselijker, en niet alleen omdat we er orange choco bij dronken. Het misselijkmakendst was misschien nog wel dat ik de ontknoping min of meer zo verwacht had.

The Pit and the Pendulum
Yôjinbô

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*