Omkeren kan nu nog

Het is duidelijk waar de moderne Rus zich mee bezighoudt. In Kaliningrad worden nieuwe kerken en voetbalstadions uit de grond gestampt. Nu nog een transparante procedure bij het oversteken van de grens en de enclave is klaar voor het WK voetbal in 2018. Tot drie keer toe moet ik het declaratieformulier invullen – in tweevoud. De door Eva ingevulde formulieren krijgen we terug. “Alleen de chauffeur,” bromt de douanier. Makkelijker kunnen ze het niet maken. Bij de verzekeraars ook niet: alles is digitaal geregeld. Wel jammer dat er na een uur nog geen verbinding is gemaakt met de server van de verzekeringsmaatschappij, waarna we worden doorgewuifd. Met een officieel ogend document; dat dan weer wel. Er is in dit land natuurlijk altijd een kans dat alles nu gewoon in orde is, hoop ik wanneer we aarzelend onze weg vervolgen.

We zijn te gast bij Lena in een nieuw microrayon. Lena, een vriendin van onze Russische juf, heeft altijd voor het leger gewerkt. Het verklaart misschien waarom we ‘s middags Fort №5 bezoeken; een Duits fort dat in de Tweede Wereldoorlog door de Russen werd belegerd. Ilva grijpt haar kans om te vertellen wie er bij de geallieerden hoorden en hoeveel onderzeeërs Nederland tegenwoordig heeft. Lena is onder de indruk, waarna Ilva er een schepje bovenop doet door haar onbegrip te uiten over de stroeve internationale betrekkingen tussen Rusland en andere landen. “Hoe kan dat, als dit land zo belangrijk was in de oorlog?” Veel andere bezienswaardigheden zijn er niet in Kaliningrad. De kathedraal, het graf van Immanuel Kant, het monument voor de Grote Vaderlandse Oorlog en het Dom Sovetov hebben we al eerder gezien.

Ondanks uitvoerig remont wil Kaliningrad maar geen gezellige stad worden. Dat het vandaag zwaar bewolkt is helpt ook niet. Aan de Kurshkaya Kosa is het al even grijs. In het bos wemelt het van de muggen. De Oostzee rolt met onstuimige golven over het verlaten strand. Het deert Ilva en Rune niets: naakt rennen ze over het strand en door het koude water van de branding. Bij het dansende bos, aan de andere zijde van de smalle schoorwal, zijn we minder vrij. Overal zijn hekjes geplaatst en op de kronkelende stammen zitten, zoals negen jaar geleden nog mocht, is er niet meer bij. We lopen bijna in optocht terug, alvorens het noodweer losbarst.

Regendruppels kletteren tegen de beslagen ruiten van onze bus. Buiten is er toch niets te zien. Het is treurnis alom op camping Dyuni. Camping Tsjernobyl zou een betere naam zijn voor deze puinhoop: een Sovjetkantine, een karig winkeltje, vervallen gebouwen en met varens en onkruid overwoekerd asfalt. Angstig vragen we ons af of de hele vakantie zo zal zijn. Het wordt in ieder geval eerst erger voor het beter wordt. Nog meer houten wandelpaden, nog meer toeristen, huilende kinderen en opnieuw een pauze op een strand dat geen enkele reisorganisatie in een brochure zou durven op te nemen. Ilva verzamelt handenvol amber; Rune raast rond met zijn hakbijl. “Little son of Odin,” knikt een toerist ons goedkeurend toe.

Aan de andere kant van de grens, op het Litouwse deel van de Koerse Schoorwal, wordt de natuur beter beschermd. Hier ligt nergens afval, in de dorpen staan netjes onderhouden huizen en om het nationaal park (en daarmee het land) binnen te mogen rijden betalen we €20 entree. De keerzijde van dit hogere bewustzijn is dat de natuur overal met prikkeldraad is afgezet. De Baltische Staten voelen eerder Scandinavisch aan dan Oost-Europees – en dat is precies hoe ze zichzelf beschouwen: Noord-Europees. Het Sovjetverleden is hier een afgesloten en liefst vergeten hoofdstuk. De weg van Rīga naar het oosten wordt omzoomd door uitgestrekte naaldbossen en weidse velden met de paarse gloed van wilgenroosjes. Verkeersborden waarschuwen voor overstekende elanden. De huizen zijn van hout, met opvallend veel houtsnijwerk. Folklore en tradities worden hier levend gehouden, net als op ons favoriete festival in Litouwen. En net als een maand eerder op Kilkim Žaibu regent het onafgebroken. Pas vlak voor we Estland binnenrijden breekt de zon door. We zijn precies op tijd voor de eerste zomerse dag die Rusland dit jaar meemaakt.

Glimlachen voor niets
мужчины не плачут

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*