Per un pugno di dollari

Jaar: 1964
Land: West-Duitsland/Spanje/Italië
Regie: Sergio Leone
Score: ★★★★☆
 

Drie weken na Eva’s verjaardag kwam Per un pugno di dollari alsnog per post binnen. Het ligt ook verdomd afgelegen, Drenthe, maar de Mexicaanse bergen uit deze originele spaghettiwestern liggen nog veel afgelegener. Ergens in Andalusië, zoals de Italianen er een gewoonte van zouden maken. Afgelegen, maar nog altijd een stuk dichter bij huis dan het echte Mexico.

De Italiaanse cowboyfilms zijn veel mooier dan Amerikaanse. Trager, harder, meer close-ups van zwetende, slecht of niet geschoren mannen met samengeknepen ogen. Geen flauwekul van witte hoeden voor de goeien en zwarte hoeden voor de slechten, want met de goeien is het in spaghettiwesterns nooit helemaal zuivere koffie. In een goeie cowboyfilm zitten trouwens ook geen Indianen. Het is nu eenmaal makkelijker Spaanstalige figuranten te vinden in Andalusië.

De in Italië en Spanje geschoten westerns concentreren zich dan ook meestal op de grensstreek met Mexico, waar de taalbarrière iets minder in het oog springt. Hoewel, die Italiaans nagesynchroniseerde revolverhelden blijven komisch. Spanje is gelukkig ook te droog en stoffig om mooi op te poetsen als een brave Hollywoodwestern.

 

En braaf is Per un pugno di dollari (ja, ik heb het hier inderdaad al de hele tijd over A Fistful of Dollars, zoals de film in het Engels heet) zeker niet, al speelt hierin misschien mee dat ik de iets langere Italiaanse cut zag. De boeven (bandieten, desperados, outlaws, zo je wilt) tonen wat minder scrupules dan wenselijk zou zijn: vrouwen worden op de mond getimmerd of neergeschoten, met de handjes in de lucht uit een brandend huis lopen komt je op een kogel te staan en de in elkaar gemepte kop van Clint Eastwood ziet er ook tamelijk bloederig uit.

Ja, Per un pugno di dollari mag hier op een warm onthaal rekenen. Waarom ik cowboyfilms als kind geen blik waardig gunde valt in retrospectief steeds moeilijker te plaatsen. Voordeel is dat ik nog heel wat heb in te halen in het genre. En al heeft Eva het er niet zo op als ik me slecht scheer, voor revolverhelden maakt ze graag een uitzondering.

Dance of the Dead
Schramm

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*