Perdita Durango

Jaar: 1997
Land: Mexico/Verenigde Staten van Amerika/Spanje
Regie: Álex de la Iglesia
Score: ★★★★☆
 

Wat is het fijn als je schoonouders af en toe eens een film op maat aanraden. Toegegeven, ondanks de ijzige setting viel Á köldum klaka me tegen, maar het broeierige Perdita Durango (Dance with the Devil) beviel een stuk beter. Over een Mexicaanse die bij gebrek aan een stoere pooier voor een hele foute man kiest, in een psychotisch avontuur met een aantal verkrachtingen en een vrachtwagen vol foetussen. “Hij is best wel heftig,” vatte Rineke het geheel samen.

Buurman Thomas verbaasde zich maar weer eens over onze filmkeuze. En over de beroerde kwaliteit van het gekozen medium, al viel mijn schoonouders achteraf weinig te verwijten. Ze hadden zich toch maar mooi de moeite getroost de originele Spaanse versie te regelen. Anders hadden we een seksscène, cocaïnegebruik, het in stukken hakken van een lijk, mensen met bloed onderspugen, een bloedende Messias, een verkrachting, een dubbele kindermoord en een gezicht dat met een kapotgeslagen glazen fles wordt bewerkt moeten missen.

Bovenstaand lijstje mag dan incompleet zijn, maar het geeft een indicatie van wat een beetje de krenten in de pap zijn in Perdita Durango. Wie Spaans heeft leren vloeken bij Machete zal deze film waarschijnlijk ook wel waarderen, al is er wat minder actie en wat meer Mexicaanse hekserij. Met ‘foute man’ had Rineke namelijk niets te veel gezegd over Romeo Dolorosa. Gewapende overvallen, kannibalisme, verkrachtingen – niets is Romeo te dol. En hij ziet eruit als Barrie Butsers uit New Kids Turbo!

 

Perdita zelf mag er ook wezen. Voor haar bestaat er niets vreselijkers dan een saaie man. Liever laat ze zich door Romeo nemen op zijn ranch vol occulte relieken. Op de Santeríaclub schokt Romeo alsof hij door demonen bezeten is, toegejuicht door uitzinnige Mexicanen. Het maakt Azteecse trekjes los bij Perdita, die lukraak moorden en mensenvlees consumeren wel ziet zitten. Maar ja, er moet ook nog gewerkt worden en als Romeo de al eerder verklapte vrachtwagen vol ongeboren babylijkjes naar Las Vegas moet rijden, gaat Perdita hem achterna.

Aan foute mannen en foute vrouwen geen gebrek dus in deze film, maar voor het echte afvoerputje van de maatschappij moeten we bij de Amerikanen zijn. Het onwetende, schreeuwerige schuim der aarde dat moeilijk op sympathie kan rekenen wanneer het lot wil dat ze het pad van Romeo en Perdita kruisen. Van de regisseur van Crimen ferpecto en Balada triste de trompeta zijn we inmiddels ook wel gewend dat hij het schuim der aarde feilloos weet te vinden. Met de fantastische muziek van Herb Alpert & the Tijuana Brass.

No Country for Old Men
The World's End

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*