Phantasm

Jaar: 1979
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Don Coscarelli
Score: ★★½☆☆
 

Over Phantasm had ik enkel lovende woorden gehoord, maar van wat ik hier zag kon ik eerlijk gezegd weinig chocola maken. Misschien word ik te oud – een film als deze had ik als puber waarschijnlijk prachtig gevonden. Ik keek toen wel vaker naar films waar de jeugdige hoofdpersonen op kerkhoven en in mortuaria belandden en waarin alle personages met coupes getooid waren die heden ten dage hilariteit oproepen.

Phantasm begint op dezelfde manier: wie op de begraafplaats de liefde bedrijft kan hier niet lang van nagenieten en in mortuarium Morningside is het niet pluis. Hoog tijd om er ’s nachts raampjes in te gooien en op onderzoek uit te gaan. So far, so gesneden koek. Maar van de regisseur die later Bubba Ho-Tep af zou leveren had ik kunnen verwachten dat het daarna een malle boel zou worden.

Want plots vliegt daar een zilveren bal door de lucht met mesjes eraan. Het enige doel van de diabolische knikkers lijkt het raken van degenen die de ballen afschoten – niet één keer krijgt een van de goeien zo’n kogel tegen z’n harses. Bovendien zijn er vingers met geel bloed die doorleven na afgehakt te zijn, gevaarlijke dwergen en een interplanetaire poort. Zoals gezegd, een malle boel.

 

Geen wonder dat Jody en zijn broertje Mike herhaaldelijk stamelen dat ze er niets meer van snappen. Ik ook niet! In tegenstelling tot mij hebben ze echter een heel arsenaal aan wapens in de woonkamer, dus al snappen ze het probleem niet, oplossen moet wel lukken. Waarom de kogels dan niet richting enge man Angus Scrimm worden afgevuurd is weer iets voor de kijker om “Waarom?” bij te stamelen.

Phantasm eindigt met heel wat losse eindjes, dus het is niet zo gek dat Coscarelli er nog drie sequels aan vast plakte. Zo zien we dat de Tall Man allergisch is voor kou maar is dit nog niet als wapen tegen hem gebruikt, wordt vermeld dat de ouders van Mike en Jody inmiddels misschien ook wel agressieve kabouters zijn en staat de poort naar de rode planeet aan het eind nog altijd wagenwijd open. Hoe zal dat aflopen? Mij boeit het niet.

Machete
Rugbyclub Sodom en Gomorrah

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*