Pirates of the Caribbean: At World’s End

Jaar: 2007
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Gore Verbinski
Score: ★★★★☆
 

Plant ie het allemaal zo, of verzint hij het ter plekke? Het wordt zotter en zotter wat Verbinski ons in zijn films laat zien – een trilogie die toch al niet uitblonk in geloofwaardigheid. Stechelden mijn vrienden en ik vier jaar geleden nog over de technische haalbaarheid van ontsnappingspogingen, anno 2007 kunnen we beter op een kladblaadje noteren wat er daadwerkelijk realistisch is in Pirates of the Caribbean: At World’s End. Na afloop zal er nog voldoende ruimte over zijn om de weekendboodschappen op te kunnen schrijven.

Een kompas dat altijd wijst naar hetgeen je het liefst wilt, een aapje dat een vuurwerkopslagplaats de lucht in laat vliegen, een romantische sabelgevechtscène temidden van glibberige vismensen, reuzinnen, boten die opsekop varen… een Johnny Depp die normaal doet en het rariteitenfestijn zou compleet zijn. Menig Sinterklaasgelover zal zo zijn twijfels hebben bij het zien van deze kolder.

Nee, je leest niet mijn recensie van Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, hoewel die inderdaad nagenoeg identiek is. Wist ik destijds veel dat het allemaal nog een scheutje onwaarschijnlijker kon. De Caraïben zijn nog steeds terra non grata wat de piraten betreft, want dit keer gaat de reis via Singapore naar de poolgebieden en vervolgens naar Davey Jones’ locker. Die jongens komen nog eens ergens.

 

Intussen wordt de film almaar verwarrender. Stuk voor stuk streven de hoofdrolspelers andere doeleinden na die gaandeweg minder en minder met elkaar verenigbaar lijken te zijn. Dat uit de dood teruggekeerde piratenkapiteins, mythische figuren en zelfs godinnen zich hiermee gaan bemoeien maakt het allemaal maar knap lastig. Ja, dit in het achterhoofd houdend had het verhaal een stuk slechter af kunnen lopen, al zat geen mens te wachten op het mierzoete überromantische einde.

Johnny Depp verheft zijn pipo-zijn tot kunst door in gesprek te raken met een stuk of wat dubbelgangers, terwijl op de achtergrond Johnny Depps vrolijk door het beeld huppelen. Spookschepen dalen af in de mælstrom, gewone schepen varen in de woestijn, Once Upon a Time in the West kennen de makers ook al en de rum is tijdens het schrijven van het script duidelijk niet in de fles gebleven. Wie op zoek is naar drie uur fratsen en alle Monthy Pyhtons al heeft gezien: dit is lachen.

Podium
Kinderachtig vertier voor kinderachtige vrienden

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*