Più forte, ragazzi!

Jaar: 1972
Land: Italië
Regie: Giuseppe Collizi
Score: ★★½☆☆
 

Op een gegeven moment gaat het vervelen, het vaste draaiboek dat uit de kast wordt gehaald voor alle films van Bud Spencer en Terence Hill. Deze keer is het tot elkaar veroordeelde duo van de bijdehante flierefluiter en de norse dikkerd in de Colombiaanse jungle beland. Dat is dan ook het enige verschil met de vele spaghettiwesterns van de heren. De grappen zijn nog hetzelfde in Zuid-Amerika en ook daar valt wel iemand te vinden om mee te knokken.

Più forte, ragazzi! (All the Way Boys) biedt dus weinig nieuws, maar dat deden al die cowboy-sequels eigenlijk ook al niet. Toch waren de Trinityfilms wat geestiger dan het ongeïnspireerde uitmelken van de formule wat ons hier wordt voorgeschoteld. Het valt niet mee om tijdens de gevechten niet op je horloge te kijken, want alle trucjes waarmee Hill zijn tegenstanders in het ootje neemt en de rake, maar weinig opzienbarende klappen van Spencer kennen we zo onderhand wel.

Het lijkt wel alsof ook regisseur Collizi moeite had om gegaap te onderdrukken. De toch niet veel om het lijf hebbende verhaallijntjes worden wel erg lusteloos afgeraffeld. Plata (Hill) en Salud (Spencer) verdienen hun brood met het laten neerstorten van vliegtuigen, zodat de eigenaar de verzekeringspremie op kan strijken. Hoe dit precies in zijn werk gaat krijgen we niet te zien, want dit voorzetje dient enkel om het tweetal in een ontoegankelijk deel van de jungle te doen belanden.

 

Daar beulen smaragdzoekers zich af voor een habbekrats, omdat de dove Mr. Ears er de touwtjes stevig in handen heeft. Een oude man heeft echter de vondst van de eeuw gedaan. Het wordt tussen neus en lippen door verteld en Plata en Salud luisteren niet eens. De kijker die even een biertje haalt zal het zelfs ontgaan, want ook dit zogenaamd grappige idee wordt even snel gelanceerd als dat het weer van het toneel verdwijnt. Wel is er ruimte genoeg om te laten zien hoe ze in de jaren ’70 in Italië over negers dachten. Dat dan weer wel.

Die Mr. Ears, de grote baas van alle boeven, stelt trouwens ook niks voor. In plaats van het de helden in een zinderende apotheose lastig te maken staat met de kin paraat om een klap te incasseren. Tot zover Mr. Ears. In ieder geval heb ik nog een leuk spelletje geleerd van Più forte, ragazzi! In plaats van kop of munt of steen, papier, schaar (een ‘nulsomspel’ volgens Wikipedia) spelen Spencer en Hill ‘even of oneven’. Eén van de twee zegt even of oneven, waarna beiden een aantal vingers opsteken. Optellen leert wie er wint. In de film is dat natuurlijk Terence Hill, maar wie weet komt het mij ook nog ooit van pas.

28 Weeks Later
Lo chiamavano Trinità

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*