Polyester

Jaar: 1981
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: John Waters
Score: ★★★☆☆
 

Onze slotfilm op het BUTFF (B-movie, underground & trash filmfestival) had zoveel mooier kunnen zijn. Ondanks het uitlopen van Mangue negro waren we precies op tijd in de grote zaal om de hele film te kunnen zien – inclusief de uitleg van dr. Quackenshaw waarom Polyester geen standaard film was. Hoe zonde dat de vertoning uit 1981 hier niet nog eens dunnetjes werd overgedaan.

Destijds kreeg het publiek een strookje papier opdat het mee kon genieten van een geintje van regisseur John Waters: odorama. Bij bepaalde scènes moest een vakje op het verkregen strookje open worden gekrast, zodat de bioscoopbezoeker hetzelfde rook als hoofdpersoon Divine in Polyester: een roos tijdens de uitleg, diverse andere geuren later in de film. Helaas moesten Willem en ik het doen zonder de geur van scheten, sterke drank, mannenzweet en een stinkdier. Ook zonder deze noviteit was de comedy vol banaliteiten nog best te pruimen.

De familie Fishpaw ligt niet al te goed in de buurt. Elmer Fishpaw maakt pornofilms en daarvoor is weinig draagvlak bij de nette buren. Zijn vrouw Francine (gespeeld door transseksueel Divine, Waters’ lievelingsacteur, of –actrice) is afstotelijk obees en mag graag een fles sterke drank naar binnen gieten. Dochter Lu-Lu heeft niet lang nodig om door haar white trash vriendje bezwangerd te worden en zoon Dexter houdt er een ongezonde fetisj op na: het windt hem mateloos op de voeten van vrouwen te breken.

 

Wanneer Francine ontdekt dat Elmer haar bedriegt met zijn schaamteloze secretaresse Sandra (we weten dat het niet kies is, want op de achtergrond in zijn kantoortje zien we posters met swastika’s), is het gedaan met het wankele evenwicht dat het huishouden van de Fishpaws overeind hield. Elmer smeert hem met de gewillige secretaresse, Lu-Lu wordt door nonnen afgescheept naar een klooster om met harde hand een godsvruchtiger leven bijgebracht te worden en Dexter wordt door de politie opgepakt.

De flessen zijn niet aan te slepen voor de ongelukkige Francine, totdat haar vadsige vriendin een poging doet haar er weer bovenop te helpen. Het tij lijkt te keren wanneer Francine de gladde Todd ontmoet, maar die gaat er dan weer met haar onbetrouwbare heks van een moeder vandoor. U leest het, Polyester is nogal een klucht. Toch, de om de zoveel tijd onderin het beeld oplichtende cijfertjes maken benieuwd naar odorama. En ondanks zijn potlooddunne snorretje maakte regisseur Waters een sympathieke indruk op ons toen hij vriendelijk naar ons knikte in de lobby. En dat kon niet van alle regisseurs op het BUTFF gezegd worden.

Sånger från andra våningen
Mangue negro

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*