Rane

Jaar: 1998
Land: Duitsland/Joegoslavië
Regie: Srdjan Dragojevic
Score: ★★★★★
 

“En toch heb ik het gevoel dat ik er meer uit heb gehaald dan jullie,” sneert Pinki naar de kijker terwijl hij doodbloedt op het kerkhof. Kun je het de generatie van na Tito kwalijk nemen? Een uitzichtloos bestaan in het kapotgebombardeerde Belgrado, tanks die door de straten rijden en torenhoge inflatie. Dan liever een snel leven vol geweld, drugs en seks. Fuck alles en iedereen.

Rane (The Wounds) is één van mijn favoriete films, maar het was al meer dan vijf jaar geleden dat ik de film voor het laatst zag. Na het lezen van een reisgids over Servië wilde ik het bikkelharde verhaal over de ontspoorde jongens wel weer eens zien – voor de vierde keer inmiddels? Onverwacht bezoek refereerde na mijn typering ‘geweldige Servische film vol lompe humor’ meteen aan Crna mačka, beli mačor(Black Cat, White Cat). Goeie film, maar van een ander kaliber.

Deels met dezelfde cast en ook met drukke Balkanbeats, maar om welke reden dan ook veel minder gevierd dan de populaire feelgood klucht. Onterecht, want Rane is ijzersterk en na me wat meer in de geschiedenis van Joegoslavië verdiept te hebben ook beter te plaatsen. Stemmen de archiefbeelden al ongemakkelijk, uitspraken van louche figuren als Kure die van het ‘konijnen schieten’ terugkomen met bebloede Kroatische vlaggen veranderen daar weinig aan. Regisseur Dragojevic is er dan ook niet op uit het beeld van Servië als boevenland bij te stellen. Fuck alles en iedereen.

 

Als twaalfjarige jochies dragen Svaba en Pinki het loodzware verleden van hun uiteenvallende land al met zich mee. Bij het oorlogje spelen dwingen ze hun bebrilde leeftijdsgenootje Dijabola steevast Kroaat te zijn, omdat zijn moeder Kroatische is. “Sloveense!” Allemaal stront volgens de jongens, waarna ze hem voor Albanees uitmaken en tot bloedens toe met stenen bekogelen.

Svaba en Pinki deinzen nergens voor terug en maken een bliksemcarrière in het criminele circuit door. Afpersen, beroven, martelen, dealen en moorden – wie kent zijn grenzen immers al op zijn zestiende? Twee cocaïne snuivende pubers uit een land dat zijn eigen grenzen niet eens kent in ieder geval niet. Man, wat heb ik zin om weer eens naar een boevenland te reizen.

Natvris khe
Moon

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*