Ravenous

Jaar: 1999
Land: Tsjechië/Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Antonia Bird
Score: ★★★★★
 

Voor iemand met verstand van computers krijgt Wybren zijn op usb-stick meegenomen films maar verdacht sporadisch aan de praat bij ons. Het deed er maandag niet toe, want nu had ik een reden een van mijn lievelingsfilms, Ravenous, weer eens te bekijken. Minstens acht jaar na de tweede of derde kijkbeurt mag ik er nog net zo lyrisch over zijn.

Weinig realistisch, oordeelden Wybren en Robert, maar dat kan natuurlijk niet bommen in een film over kannibalen, weendigo’s en tamelijk vampiresque thematiek. In Ravenous gaat het om de sfeer, en daar is niets aan af te dingen. Kekke militaire pakjes van vlak na de Mexicaans-Amerikaanse oorlog, overtuigd vegetariër Guy Pearce die in de rol van Captain John Boyd geloofwaardig worstelt met de niet te onderschatten hoeveelheid gore in de film en, last but not least, de fenomenabele soundtrack van Damon Albarn en Michael Nyman.

Het is die mengelmoes van traditionele arrangementen, verontrustende dissonanten en hypnotiserende loops die me jaren later nog vers in het geheugen gegrift stond. Banjo, mondharp, viool en accordeon leveren bepaald geen in horrorfilms gebruikelijke muzikale omlijsting. Deze soundtrack bleef me achtervolgen en daarmee bevond Ravenous zich in een uiterst select gezelschap, samen met hooguit NEKRomantik en Cannibal Holocaust.

 

Thematisch doet Ravenous eerder denken aan Alferd Packer: The Musical (al mag de humor iets subtieler genoemd worden) en – ondanks het kannibalisme – aan menig vampierfilm. Hier volstaat niet langer een slok bloed met het achterlaten van twee esthetisch verantwoorde markeringen in een aanlokkelijk ogende hals; hier worden bovennatuurlijke krachten verkregen door de slachtoffers in een heerlijk geurende stew te verwerken.

Na laf optreden in de oorlog wordt Boyd naar Fort Spencer in zonnig Californië verbannen. Californië blijkt echter helemaal tot in de Sierra Nevada door te lopen en wie daar in de winter verdwaalt kan alleen maar hopen op mals gezelschap. Jeffrey Jones (Ferris Bueller’s Day Off, Sleepy Hollow) mag daar zeker toe gerekend worden, maar Robert Carlyle (28 Weeks Later, Trainspotting) blijkt taaier. Om terug te komen op mijn uitspraak van een week geleden: nieuwe kijkbeurten leiden gelukkig niet altijd tot hernieuwde inzichten.

Father's Day
Hasta la Vista!

1 Comment

  1. hele hela hela het is die brakke jaren 90 media speler van jou met floppy naar usb converter die moeilijk doet. Bij mij thuis werkt het altijd. Nondeju nog aan toe.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*