Reflectie

Eva's reflecties op de reis

In het Geek Hostel in Voronezh (soort zoekt soort) ontmoeten we Maxim en Katja met hun twee kinderen Matvej en Timofej, uit Sint-Petersburg. Net op het nippertje; ze stonden op het punt om met hun bus naar het zuiden te vertrekken, op weg naar Georgië. Misschien hebben ze net zo’n gevoel van serendipity (of is dat een te groot woord?) als wij, want als we terugkomen van een dag grote stad – een winkelparadijs waar de roltrappen interessanter waren dan het aquarium – zijn ze er weer. Het was al te laat geworden om te gaan en het leek ze ook wel leuk om samen op te rijden.

Zonder veel te overleggen gaat dat als vanzelf: in de ochtend inpakken voor vertrek, plannen waar we samen zullen lunchen (met google maps een groen stuk met rivier zoeken langs de weg) en zo gaat het precies. In een groen beekdal uitgebreid picknicken en dan weer verder, tot wij 500 km later in Starocherkasskaya aankomen, waar na lang zoeken toch geen overnachtingsplaats blijkt te zijn en zij vastzitten in het verkeer. In een restaurant bekijken we opnieuw de landkaart en daar vind ik een soort omwalde vesting een paar kilometer verderop. Als Maxim en Katja weer aansluiten is er eten en hoop. Bij maanlicht vinden we de vesting; zandwegen door groen grasland, met veel wind, maar droog. Busjes parkeren, tent uit de wind, kinderen naar bed in synchrone rituelen. De volgende dag vliegeren en het dorp verkennen in rustig tempo.

We ontmoeten op reis veel mensen die niet zo zijn als wij en dan is het wonderlijk om te ontdekken dat er mensen zijn die juist heel erg op ons lijken. Maxim en Katja hebben net als wij een vlieger ingepakt. Het kleinste jongetje breekt Runes hakbijl en Katja zegt dat ze wel lijm heeft om ‘m te repareren. Ik had het al opgelost met mijn lijm. Ze pakt het bestek in van die handige nylon zakjes in. Ik zie hoe de kinderen met z’n allen rond een dassenhol zitten, met emmertjes en een mengsel van gras en bedorven melk, experimenten te doen (‘excrementen’, volgens Timofej). Maxim hangt net als ik de autosleutel altijd ergens aan zijn kleren, met een karabijnhaak.

Maanden later vraag ik Max en Katja wat onze ontmoeting voor hen heeft betekend. Max stuurt me de foto’s van hun reis – waarop twee busjes onder de sterren geparkeerd staan en de kinderen achter een vlieger aanhollen. Katja vertelt me hoe ze net waren begonnen met hun reis en zich onzeker voelden over de risico’s die ze namen – met hun kleine kinderen zo’n grote reis maken. Tot ze ons troffen en daarin een reflectie van zichzelf zagen, waarin het reizen met kinderen zo vanzelfsprekend is dat hun twijfels verdwenen en ze lichter verder konden reizen.

Zombies in de Vallei der Geesten
Verlangen

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*