Ring of the Nibelungs

Jaar: 2004
Land: Duitsland/Italië/Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Uli Edel
Score: ★★½☆☆
 

Jarenlang heb ik met mijn vrienden het rollenspel Het Oog des Meesters (‘Das Schwarze Auge’) gespeeld. Als zwaarbesnorde noorderling, op de zenuwen werkende kermisartiest en contactgestoorde magiër raakten we in menig avontuur verzeild in een wereld van draken en complotten. Een beetje de wereld die we in Ring of the Nibelungs voorgeschoteld krijgen.

Wat ik er al eens van gelezen had weet ik niet precies, maar het verhaal kwam me bekend voor. Ik kan me niet herinneren Das Nibelungenlied ooit gelezen te hebben, maar Sigurd en Brynhild kende ik uit De sage van de Völsungs en andere heldendichten uit de Edda. En de grove strekking van het verhaal kennen we allemaal uit Lord of the Rings, want Tolkien mocht zich ook graag verdiepen in de Noordse mythologie.

Met vuurspuwende draken, de duistere magie van trollen en vechtende ijskoninginnen bereik je zonder moeite de doelgroep die Lord of the Rings las en keek en al die pipo’s die net als ik graag spelen dat ze in de middeleeuwen leven. Jammer dat het hier een TV-productie betreft en dat dat is af te zien aan Ring of the Nibelungs.

 

Allereerst is er de keuze voor het Engels: niet de moedertaal van alle acteurs uit Ring of the Nibelungs. Het geheel was bovendien een stuk authentieker op mij overgekomen als er voor een Duitse of IJslandse voertaal gekozen was – tenslotte de talen van de originele vertellingen. Goed, dat niet iedereen zo maar één-twee-drie een woordje IJslands mee kan spreken kan ik begrijpen, maar de Engelse dialogen tussen enkele acteurs getuigen niet van bijzonder veel acteertalent.

Door de slappe praatjes begint Ring of the Nibelungs in de scènes wanneer er even niet wordt gevochten wel erg veel op een soap te lijken. Door de toevoeging van magische gordels, liefdesdrankjes en maskers waarmee je van gedaante kunt verwisselen geen doorsnee soap, maar liefde en bedrog werd ook in het hoge noorden en eeuwen geleden al interessant gevonden.

Uli Edel heeft zijn best gedaan om er iets episch van te maken, met de Lord of the Rings-achtige lengte van 184 minuten. Jammer dat hij niet, net zoals Peter Jackson, goeie acteurs heeft gekozen voor zo’n karwei. Ik vond het boek toch beter.

Besneeuwde eilanden met huisjes van Lego
From Hell

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*