Rok ďábla

Jaar: 2002
Land: Tsjechië
Regie: Petr Zelenka
Score: ★★★★½
 

Sommige mensen roemen Tsjechië om de absurditeit die je er in het alledaagse tegenkomt. Al ben ik hier zelf niet helemaal van overtuigd, je zou het toch haast gaan geloven bij het zien van het prachtige Rok ďábla (Year of the Devil). Spontane zelfontbranding, liftmuziek waarvoor geen royalties betaald hoeven te worden, Tsjechen die obsessief alles met een rolmaat opmeten en ga zo maar door. Het is zoeken naar de realiteit in deze film die toch echt als documentaire lijkt te beginnen.

De Nederlander Jan Holman filmt namelijk het dagelijkse leven in een Tsjechische afkickkliniek. Patiënten schrobben medeverslaafden schoon en menselijke wrakken voeren kringgesprekken over wodka. Tussen de lethargische voetvolleyballers valt één man met lang haar en Astérixsnor in het bijzonder op: Jaromír Novahica. Een weinig spraakzame, mysterieuze man die door alle alcoholiekers op handen gedragen wordt.

De aan lager wal geraakte muzikant klopt op aanraden van zijn naar later blijkt beschermengel Karel Plíhal bij de kliniek aan voor hulp. Wanneer Jaromír voor uitverkochte zalen de teksten van zijn eigen liedjes vergeet is de maat voor Karel vol. Jaromír zit duidelijk in de gevarenzone van de Heuveltheorie betreffende alcoholgebruik. Misschien is er zelfs al geen redden meer aan.

 

De Heuveltheorie krijgt slechts een minuutje aandacht in Rok ďábla. Toch heeft deze grote indruk gemaakt op Jan, van wie ik de film kreeg. Iedere mens heeft volgens de theorie zijn eigen heuvel. Elke keer als je alcohol drinkt, beklim je de heuvel weer een stukje. Het is geen zaak zo snel mogelijk op de top te geraken: wie de top voorbij gaat is verloren. Eenmaal eroverheen is er geen weg meer terug. En niemand weet hoe hoog zijn eigen heuvel is.

Jaromír lijkt terug te komen van zijn eenzame tocht naar de top. Samen met een aantal meer of minder begaafde muzikanten vormt hij de folkrockband Čechomor. Het begint een beetje op This is Spinal Tap te lijken wanneer Karel in de auto vastzit en nooit bij een optreden verschijnt, bandleden in brand vliegen op het podium en een innerlijke zoektocht in de Tsjechische woestijn strandt. Aan absurditeit geen gebrek in Rok ďábla. Aan drank bij het kijken ook niet, want een heuvel helemaal niet beklimmen zou ook zonde zijn.

The Alien That Stole Our Beer
Starcrash

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*