Romancing the Stone

Jaar: 1984
Land: Mexico/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Robert Zemeckis
Score: ★★★☆☆
 

Avonturenfilms beginnen altijd met een spectaculaire opening. Wilde achtervolgingen, vuurgevechten, ontploffingen: inderdaad, je kijkt naar een film ramvol spanning en sensatie. “Behalve The Goonies dan“, counterde Willem aan de telefoon. Ik had hem net verteld dat ik Romancing the Stone zou gaan kijken, die vast flitsend van start zou gaan. “The Goonies begint met een politieachtervolging, brand en kogels over en weer,” corrigeerde ik Willem.

Door onze discussie miste ik de spectaculaire opening van Romancing the Stone. Balen. Sequel The Jewel of the Nile had ik reeds meerdere malen aanschouwd, overigens met gemengde waardering, maar het verloop van deze film kwam me minder bekend voor. Niet dat ik paf stond van de innovatie die hier ten toon werd gespreid, want het verhaal is ook voor de met minder hersencapaciteit bedeelde medemens prima te volgen.

Romancing the Stone is een stuk onderhoudender dan het vervolg. Weliswaar hangt de film van clichés aan elkaar en klaagde Eva dat ze moeite had zich in te leven in avonturenfilms wegens de gebrekkige realiteitszin, maar toch is het stiekem genieten wanneer er in het Colombiaanse regenwoud seksitische opmerkingen worden gemaakt en slangen worden onthoofd. En nog stiekemer wanneer Danny DeVito van een kruk lazert. Regisseur Zemeckis (onder andere Forrest Gump en het hilarische Death Becomes Her) schat zijn publiek niet hoog in.

 

De humor balanceert ook vervaarlijk op het randje van briljant en stom (waarbij DeVito overduidelijk een impuls richting laatstgenoemde geeft). Zo wijst drugsbaron Juan tijdens een wilde achtervolging terloops op alle bezienswaardigheden in zijn dorpje. “Bij dat hek werd mijn moeder geboren en daar, die derde boom daar, die is nog door mijn broer geplant…”. Onderwijl vliegen hem de kogels om de oren.

Ja, als ik onlangs beweerd mag hebben dat ik mijn buik vol heb van romantische films, dan heb ik daarbij geen rekening gehouden met de steenkolenromantiek uit avonturenfilms. Die kan ik nog wel hebben. Samen in een vliegtuigwrak een kampvuur met pakken marihuana onderhouden, op zwoele dansfeestjes in glimmend wit franjepak verschijnen of met z’n tweetjes onderzoeken wat er achter een waterval te vinden is. Zolang de realiteitszin maar gebrekkig is en niet alleen de opening spectaculair is.

The Damned Thing
Pro-Life

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*