Romania is interesting, not funny

“Romania is interesting, not funny”, vertelde een Duitser me vandaag, nadat ie zijn 4×4 jeep in mijn poel had geparkeerd. En die woorden waren zeker van toepassing op deze dag. Grappig was het over het algemeen absoluut niet, maar er gebeurde weer vanalles. Dat ie met zijn lompe vehikel dwars door het habitat van de door mij te onderzoeken salamanders reed en er vervolgens niet meer uit kon komen, kon ik hem wel vergeven. Bovendien, de meeste beestjes had ik toch gered, dacht ik, want ik had ze net allemaal verzameld om te meten. Dacht ik, want zoveel als er hier zaten was ik nog nergens anders tegengekomen, en blijkbaar kon een deel er niet zo goed tegen om met zovelen bij elkaar te zitten. Echt veel kon ik er niet aan doen, want ik had niet meer potjes om de dieren in te verzamelen, maar ik voelde me natuurlijk behoorlijk rot toen ik zag dat ik de dood van een aantal salamanders op mijn geweten had.

Salamandermoord (JS)

De poelensloper bleek een milieubeschermer te zijn. Hoe ironisch. Hij voelde zich daarom waarschijnlijk net zoals ik me voelde. Ook de Duitser kon er eigenlijk niets aan doen. Omdat er een brede asfaltweg door de vallei werd gelegd, waren de brokstukken van de oude weg bijna onbegaanbaar. Dan maar over het gras. Overal was het kurkdroog, op mijn goed door gras en planten gecamoufleerde poel na. Samen met een Roemeense milieubeschermer ging hij hier foto’s van de natuur maken.

Een rijke voetbalinternational had namelijk de hele vallei illegaal gekocht en ging er grote hotels bouwen en skihellingen aanleggen. Dat verklaarde de wegwerkzaamheden. Het is echt om depressief van te worden hoe weinig de meeste Roemenen om natuur en milieu geven. Ze hebben er nog behoorlijk wat van, maar zijn hard aan het werken om alles kapot te maken. Overal zie je lege flessen en plastic tassen naast de weg.

En nu gaat dus ook die mooie Valea Cerbului eraan, de Vallei van het Hert. Die plaats, zo mooi ingesloten door de heuvels, die me in de eerste weken dat ik hier zat steun gaf met kleine watervalletjes, beboste hellingen, naar Roemeense maatstaven verrassend schone weiden en een onverharde weg, waardoor ik geholpen werd het verdriet van Eva te moeten missen een beetje te verwerken. Maar krap een maand later is men vrolijk bezig het allemaal met de grond gelijk te maken, omdat er geld aan te verdienen is. Vandaag voelde ik me niet zo vrolijk.

Op de terugweg in de trein, door de regen treurig over de bergen uitkijkend door het geopende raam, ging ik wat aan de kant omdat er een vrouw bij het raam wou. Ze bedankte me en gooide de verpakking van haar koek naar buiten.

Deva Rock Camp
Van uw ijshockeyverslaggever in Roemenië

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*