Run Fatboy Run

Jaar: 2007
Land: Verenigd Koninkrijk
Regie: David Schwimmer
Score: ★★★★☆
 

Aah, er lijkt weer schot in te komen met het zien van films. Met de extra vrije dag erbij kunnen de recensies zelfs weer op de website worden gezet. Wanneer het leven zo mooi is, kan het zomaar gebeuren dat een romantische comedy van mij een hoge waardering krijgt. Soms ben je in zo’n bui dat je je laat meeslepen, zoals de geroerde reporter bekent in Run Fatboy Run. En wist u dat hij een zoontje heeft?

Simon Pegg is dan ook wel mijn persoonlijke held van de romantische comedies. Iedereen die dit genre combineert met zombiegeweld verdient een standbeeld. Behalve Shaun of the Dead was Hot Fuzz ook steengoed. Al lijkt Pegg altijd weer zichzelf te spelen – zij het als held tegen wil en dank in de strijd met een leger zombies, als incompetente politieagent of als ontzettende lul die zijn aanstaande bruid zwanger aan het altaar laat staan – hij is wel ongeëvenaard in het spelen van zichzelf.

Sportfilms, hoe voorspelbaar ook, zijn ook wel mijn ding. American football, trefbal, NASCAR, BASEketball; alles is goed. Ik heb zelfs nog een pingpongfilm liggen. In Run Fatboy Run is het hardlopen. Een marathon, om precies te zijn. Een eindje over de heide rennen vind ik leuk, maar een marathon lopen lijkt me toch best pittig.

 

Dennis (Pegg) denkt daar heel anders over. Om indruk te maken op de vrouw die hij ooit in de steek liet, besluit hij impulsief aan de marathon van Londen mee te doen. Die zak van een nieuwe vriend van haar doet tenslotte ook mee. En Whit is alles wat Dennis niet is: rijk, gespierd, populair, attent en ga zo maar door. Oh ja, en bijdehand. Volgens hem kun je niet zomaar meedoen aan de marathon, tenzij je voor het goede doel rent. Drie weken voor de start zijn ook alle goede doelen al een poosje volgeboekt.

Wie niet sterk is moet slim zijn, dus Dennis breekt het been van iemand die hoopt mensen bewust te maken van erectiestoornissen. Zijn persoonlijke trainers helpen hem op weg met een mix van lichamelijk geweld en vernedering. Dan wordt alles romantisch, bijna te zoet, maar gelukkig net op tijd grote flauwekul. Ik kan me voorstellen dat ik mijn neus op sommige dagen ophaal voor dit soort tranentrekkerij, maar vandaag kon ik er best om lachen. Zelfs om de blote konten.

Tenacious D in The Pick of Destiny
The Washingtonians

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*