Samen gelukkig

Eindelijk beter weer (JS)

Een beetje geluk hebben is af en toe best fijn. Deze keer had ik waarschijnlijk al mijn geluk al verspeeld met Catan en andere spelletjes. Ik bofte, want nu had Eva geluk: op een dag zaten er twee buskaartjes naar Boedapest bij de post! Eva had meegedaan aan een prijsvraag van Eurolines, maar één of meerdere van de drie hoeraatjes zouden wel op hun plaats zijn aan het adres van www.gratiz.nl. Zoals we op de basisschool bij aardrijkskunde al leerden is het nagenoeg onmogelijk het juiste land bij de stad Boedapest te noemen. Boedapest, Boekarest… was het nou Hongarije of Roemenië? We gaven onze favoriet het voordeel van de twijfel en besloten de Kerst van 2002 en Nieuwjaar 2003 in Palincaland door te brengen.

Uitgaande van onze parate kennis aangaande Transsylvanië en Roemeens Moldavië hoefden we onze vrienden aldaar alleen nog maar naar hun nieuwe mobiele nummers te vragen. En de wisselkoers voor de zekerheid nog maar eens opzoeken. Eén euro was tegenwoordig goed voor een kleine 34.000 lei. Mooi, de inflatie had in Roemenië gelijke tred gehouden met het kapitaalkrachtige Nederland.

Wegens de aanhoudende strenge koude (op de dag van ons vertrek, 22 december, reikte het kwik tot een vervaarlijke 12°C) reden er nog altijd geen treinen tussen Nijmegen en Arnheim. Ik besloot daarom geen treinkaartje te kopen. Een uitgespaard bedrag van 1,80 euro staat in de Roemeense bars immers al gauw gelijk aan zo’n tweeëneenhalve liter bier.

Sneeuwtrol (EH)

De bus naar Boedapest kwam weliswaar op tijd in Arnheim aan, maar de reis was toch niet rete-aangenaam. Om te beginnen stonden onze namen niet op de passagierslijst. Het Eurolines-kantoor was uiteraard telefonisch niet bereikbaar, maar onze tickets klopten en er was nog plaats. Onze zitplaatsen zullen we op de terugweg zorgvuldigerkiezen, zo ons hier de mogelijkheid toe wordt gegeven. Wat kunnen die Hongaren stinken! We roken alle Roemeense vooroordelen bevestigd. In plaats van netjes van wc’s op tankstations gebruik te maken, zoals welwillende mensen doen, is het blijkbaar een nationale Hongaarse sport om je behoefte te doen vlak voor of na de sanitaire groepsuitstapjes. Mag de geur van dampende faeces op de uitgestrekte poesta’s snel vervluchtigen, in een benauwde bus met overvol klotsend chemisch toilet zagen wij de humor van deze Hongaarse moppen niet in.

Toen ik tot de conclusie was gekomen dat er over de chauffeurs niet te klagen viel en we zelfs een uur op schema voorlagen kwam er – hoe verrassend – een kink in de kabel. Om te beginnen moest er in Stuttgart een uur op iemand gewacht worden en daarna meende de chauffeur, in tegenstelling tot de twee andere Eurolines-bussen van Amsterdam naar Boedapest in Oostenrijk wel de goede route te kiezen. Dat bleek een foutieve veronderstelling. We kwamen bij een kleine grensovergang uit waar we vier uur in de file stonden.

Vlak over de grens vroor en regende het. Tegelijk, De rapen waren bijna gaar. De eerste twee treinen naar Braşov hadden we door het trammelant bij de grens gemist. We moesten nu zes uur wachten op de derde, waarmee we om 5:42 in Braşov aan zouden komen. Aldaar konden we op dit diabolische tijdstip dan onze vrienden meesleuren in de malaise.

Sneeuwprinses (JS)

Maar eerst moesten we nog van busstation Nepliget naar treinstation Kelèti zien te komen. Een taxi kostte 25 euro en de Hongaartjes bleken bij het geld omwisselen ook niet mals. Doordat we – nadat de geurende Hongaren uit onze bus zich van ons scheidden – weer frisse lucht kregen, konden we weer helder nadenken en opteerden we voor de goedkoopste c.q. slimste oplossing. We pinden 2000 forinten (wauw, wat veel!) en namen voor omgerekend 0,75 euro per persoon de metro naar Kelèti.

Ik zei het al eerder: Boedapest, Boekarest – what’s the fucking difference hè? Op het oog weinig, want aan het pak sneeuw merkten we op dat de stad waar we ons momenteel bevonden in ieder geval in Oost-Europa ligt. De eerste sympathieke Hongaar was ook een feit en met de gratis verkregen stadskaart togen we opgetogen naar een uitgestrekt stadspark, alwaar de in een merkwaardig taaltje tetterende kindertjes naar hartelust konden sleeën.

Terug op het station bleek een kaartje Boedapest-Braşov tegenwoordig de lieve som van 55 eurootjes te kosten, en daarbij heb je geluk als de Hongaren je niet in de maling nemen. Ik werd vol genomen, want mijn stoelnummer bestond niet. Elf uur lang zaten we met zeven Roemenen (twee wisselden elkaar constant af zodat het niet te druk werd) en voor een man of achtentwintig aan bagage in een zespersoonscoupé. Na een reis van 45 uur waren we eindelijk in Braşov.

Komt me bekend voor
Evil Ed

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*