Sånger från andra våningen

Jaar: 2000
Land: Zweden/Noorwegen/Denemarken
Regie: Roy Andersson
Score: ★★★½☆
 

Al ben ik op dit moment dan zo ontzettend gelukkig dat ik me er haast voor schaam, ik mag nog steeds graag zien hoe andere mensen ongelukkig zijn. In films dan. En ongelukkig is iedereen in het fletsgrauwe Sånger från andra våningen (Songs from the Second Floor). En geef ze eens ongelijk, wetende dat de film op een of ander suf gedicht is gebaseerd.

“Beloved be the one who has bedbugs / the one who wears a torn shoe in rain / the one who keeps vigil over the corpse of bread with two matches / the one who catches a finger in a door”, dicht de Peruviaan César Vellejo. Wat een klinkklare nonsens, roept de wanhopige vader in Sånger från andra våningen dan ook in het gezicht van zijn gek geworden zoon. Iedereen heeft wel eens met z’n vingers tussen de deur gezeten. Zoek liever een baan in plaats van te dichten!

In Sånger från andra våningen zijn alle personages wanhopig op zoek naar een beetje begrip, een beetje liefde. Maar dat is in de hele stad nergens te vinden. Mannen zijn corpulent, kalend en maken een ongezonde indruk met hun glazig witte huid. Vrouwen hebben hangtieten en zijn al even kleurloos. Grijs is de dominante kleur in deze film, af en toe onderbroken door een zweem van misselijkmakend flets lichtblauw of lichtgeel.

 

“Beloved those who sit down”, is de boodschap en in vrijwel elke scène gaat dan ook iemand zitten, veelal aan het eind van zijn of haar krachten. Het is ook ondoenlijk het futloze, lage tempo in de film en de afwezigheid van vooruitzichten voor de terneergeslagen mensen die erin spelen staand vol te houden. Maar ook zij die gaan zitten hoeven in de film niet op genegenheid van hun medemensen te rekenen.

Op het duidelijk deprimerende mensbeeld na maakt Sånger från andra våningen nogal een ongrijpbare indruk. Monty Pythonesque taferelen worden afgewisseld met beelden die nergens op lijken te slaan. Dode bekenden en onbekenden uit het verleden maken hun opwachting, de mensheid lijkt zijn toevlucht te zoeken in occulte praktijken om een apocalyps af te wenden en waarom gaat niet gewoon iedereen te voet als er een acht uur lange file in de stad staat? Klinkklare nonsens – en toch heeft het iets.

Sengoku jieitai 1549
Polyester

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*