Santo vs. las lobas

Jaar: 1976
Land: Mexico
Regie: Rubén Galindo en Jaime Jiménez Pons
Score: ★½☆☆☆
 

Niet alles wat uit Mexico komt is goed, zo blijkt maar weer. Na het sensationele Machete was Santo vs. las lobas een behoorlijke domper. Had ik dat dan niet aan zien komen? Jawel, want Santo vs. las lobas (Santo vs. the She-Wolves) biedt precies wat het belooft: een dikke Mexicaanse worstelaar met zilveren masker die het in en buiten de worstelring tegen alles en iedereen op durft te nemen. In de aflevering van vandaag zijn het vrouwelijke weerwolven.

Zilveren kogels my ass, want Santo springt liever bovenop de lycantropen of werpt ze met een sierlijke zwaai tegen het canvas, eh, de stoffige Mexicaanse grond. Liefhebbers van de WWE komen bedrogen uit, want in Santo vs. las lobas wordt geen clothesline, double axe handle of shining wizard gebruikt. Hier wordt nog noest geworsteld zoals in de jaren ’70 gebruikelijk was. Tamelijk saai.

Niet alleen de gevechten zijn weinig sensationeel. Het lijkt erop dat Mexico een nogal arm land is, want de hele film zit behoorlijk armetierig in elkaar. Niet alleen was er geen budget voor een fatsoenlijk verhaal (zo wordt er een verdachte kist uit Transsylvanië bezorgd – dat kwam vast nog van pas voor een andere Santofilm); ook de special effects zijn helemaal zo special niet. De nachtscènes zijn nog het vervelendst want overduidelijk midden onder de Mexicaanse zomerzon geschoten, maar ook de weerwolven zien eruit als de vrouw met de baard op de kermis. Niet echt overtuigend.

 

Ook Santo moet overtuigd worden vooraleer hij het hele lycantropenverhaal slikt. Meer dan een koppeltje Duitse herders is daarvoor overigens niet nodig. Pas later wordt verteld dat het wolven zijn. Óf er was geen geld om echte wolven te trainen of in ieder geval te filmen, óf de taco-etende worstelfans zijn wel heel erg goedgelovig. Waarschijnlijk zijn beide waar.

Hoe dan ook, een robbertje stoeien met vriendelijk ogende honden later is Santo onderweg naar het vervloekte bergdorp waar het niet pluis schijnt te zijn. Dat klopt, want bij aankomst blijken de bergen verdwenen. Dat is nog de minste van Santo’s zorgen, want na een hondenbeet zal hij bij de volgende Grote Rode Maan in een weerwolf veranderen. Gelukkig is zijn zilveren masker een symbool dat de ondergang van het gespuis aankondigt. Misschien dat dergelijke nonsens na het consumeren van een paar stevige glazen tequila nog enigszins te genieten is.

Как я провёл этим летом
New Kids Turbo!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*