Schramm

Jaar: 1993
Land: Duitsland
Regie: Jörg Buttgereit
Score: ★★★☆☆
 

Duitse films zijn nooit makkelijk om te kijken. Ze kenmerken zich door een zwakzinnig gevoel voor humor of door wel erg grafische beelden waarmee de pijngrens van de kijker wordt opgezocht en verlegd. Of door beide – maar Schramm laat zich niet betrappen op humor. Schramm is een film om alleen te kijken. Schramm bezorgt je een vies gevoel waar je na een nachtje slapen nog niet vanaf bent.

Scriptschrijvers Jörg Buttgereit en Franz Rodenkirchen (beide berucht vanwege de shockerende NEKRomantik films) waren de Amerikaanse thrillers en horrorfilms over seriemoordenaars beu. Ze gingen nooit over de seriemoordenaars zelf. De aandacht werd altijd op de slachtoffers gericht (neem nou The Texas Chainsaw Massacre), of op de politieagenten die de psychopaat op de hielen zaten (Seven, om maar te laten zien dat het subgenre van de seriemoordenaar zich uitstrekt van cult tot mainstream).

Uitzondering hierop vormt het sterke Henry: Portrait of a Serial Killer. Door afstand te nemen van een referentiekader van goed en kwaad en geen waardeoordeel uit te spreken over het doen en laten van Henry Lee Lucas is deze film realistischer en angstaanjagender dan welke andere film over seriemoordenaars ook. Buttgereit en Rodenkirchen moesten iets dergelijks voor ogen gehad hebben, maar dan smeriger.

 

Ook seriemoordenaar Lothar Schramm wordt enkel geobserveerd. Niemand die zijn daden veroordeelt (ook het krantenbericht waarmee Schramm opent laat dit na); tijd om verbondenheid met de slachtoffers te voelen wordt de kijker niet gegund. Als een film flitst zijn leven aan zijn ogen voorbij, terwijl Lothar stervend op de grond ligt in een plas witte verf die zich langzaam vermengt met zijn bloed.

De kunstzinnige pretenties, afgewisseld met misselijkmakende scènes van automutilatie en implicaties van necrofilie komen in Schramm minder goed uit de verf dan in NEKRomantik. We zien beelden uit een voor Lothar onbezorgde jeugd, waarin door de duinen rennen en diertjes bekijken belangrijker waren dan vrouwen. Een tijd waarin seksualiteit geen rol speelde; waarin hij niet bang was voor vrouwen.

Al met al slaagt Schramm niet helemaal in zijn opzet. Daarvoor is het allemaal net wat te vunzig. Net wat te weinig seriemoorden, net wat te veel informatie over hoe Lothar aan zijn gerief komt terwijl hij geen vrouwen durft aan te spreken. Maar wie een film wil zien over een seriemoordenaar en zijn angstbeelden, en eerder werk van Buttgereit zonder weg te kijken uit kon zitten, kan Schramm gerust eens proberen. Today I am dirty, but tomorrow I’ll be just dirt.

Per un pugno di dollari
The Fair-Haired Child

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*