Se sei vivo spara

Jaar: 1967
Land: Italië/Spanje
Regie: Giulio Questi
Score: ★★★★☆
 

In een tijd waarin vrouwen en dieren werden mishandeld, naakte kinderen in beeld brengen nog geen enkel probleem was en mensen racistisch waren en er bovendien trots op, mochten filmliefhebbers zich verheugen op een golf spaghettiwesterns die alle wetten van de goede smaak aan haar laars lapte. Nog steeds vormt de toen geproduceerde diarree aan eurotrash een bodemloze beerput waar we regelmatig uit kunnen tappen. Vooral de ruim dertig titels tellende Djangoreeks blijft intrigeren.

In Se sei vivo spara (Django Kill…If You Live, Shoot!) sleurt Django geen doodskist met Gatling gun met zich mee, maar staat hij zelf op uit de dood. Twee erg Italiaans ogende Indianen graven hem meer dood dan levend op en lappen hem weer enigszins op. De ondertitelaar heeft op dat moment duidelijk nog geen zin om hun geneuzel te vertalen en is bij lange niet de enige racist in Se sei vivo spara, waar zowel Mexicanen als Indianen de wind behoorlijk van voren krijgen.

Een opvallend gebrek aan tolerantie is niet het enige probleem in dit deel van het Wilde Westen. Zelfs als angstaanjagende bandiet sta je niet hoog in de pikorde in stoffige woestijnstadjes waar de lokale pummels gerechtigheid hoog in het vaandel hebben. De prachtig ingerichte hangplek op het dorpsplein vormt de voornaamste bron van vermaak, als er tenminste even geen Indianen rondhangen om te scalperen of kleine kinderen om af te ranselen.

 

En dan hebben we de in kekke zwarte bloesjes gestoken bende van meneer Sorrow nog niet eens genoemd. Of het hier rechtshandhavers, een soort alles controlerende maffiabende of doodgewone boeven betreft blijft in het ongewisse, maar wie de mannenliefde vreest blijft liever uit hun buurt. Op provocerende homo-erotische wijze worden bananen naar binnen gewerkt, ontvoerde jonge knapen gepoteld en de bloesjes half geopend. Er blijven verdraaid weinig mensen over die zich echt op hun gemak mogen voelen in het Wilde Westen van Se sei vivo spara.

Nadat Django en zijn Mexicaanse kornuiten de bende van Oaks hebben geholpen bij het buitmaken van een karrenvracht goud, laten de blanke boeven hun buitenlandse makkers een graf voor zichzelf graven. Django staat eruit op, maar van wraak nemen kan weinig sprake zijn als een groep onberekenbare dorpelingen geen bandieten in hun midden wenst. Gelukkig weerhoudt dit Django er allerminst van de resterende anderhalf uur van deze heerlijk grimmige western te vullen.

The 'Burbs
Assault on Precinct 13

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*