Sengoku jieitai 1549

Jaar: 2005
Land: Japan
Regie: Masaaki Tezuka
Score: ★★★☆☆
 

Tanks, samoerai en tijdreizen – heb je ooit een betere premisse gehoord? Dat dacht ik ook niet. Door Eva afgedaan als vervelend en ergernis opwekkend, vat ik Sengoku jieitai 1549 (Samurai Commando 1549) liever samen met een ander woord: amusement! Hadden we hier in de buurt ook maar een Cultvideotheek die zijn afdankertjes voor vijf euro in de ramsj deed.

Tijdreisverhalen zijn altijd behoorlijk onzinnig. Mijn favoriete American footballcolumnist Tuesday Morning Quarterback (een aanrader voor eenieder die geïnteresseerd is in astronomie, science fiction, politiek en eventueel American football) schrijft er in zijn wekelijkse, elf pagina’s tellende column regelmatig over. Als het tijdreizen succesvol zou zijn geweest, was het heden nu anders. Wie terug wil in de tijd om het verleden te veranderen weet dus nu al of hij in zijn opzet geslaagd is.

Zo niet in Sengoku jieitai 1549 – en trouwens in welke tijdreisfilm dan ook – waar het heden druk bezig is te veranderen, doordat iemand het verleden aan het beïnvloeden is as we speak. Deze onwenselijke bijkomstigheid van een ietwat uit de hand gelopen militair experiment wordt verbeeld door enorme zwarte gaten die stukjes heden in zich doen verdwijnen. Ik herhaal: amusement.

 

Tijdens het experiment in 2003 stegen de plasmalevels in verband met ongebruikelijk hoge zonnestralen tot gevaarlijke hoogte. Altijd vervelend als dat gebeurt. Een paar lichtflitsen later staat het bataljon tanks en helikopters op een cirkeltje asfalt midden in een grasveld. Nog even later zijn de eerste soldaten al ten prooi gevallen aan door samoerai secuur afgeschoten pijlen.

Kolonel Matoba besluit terug te vechten en nu hij er toch is maar meteen baas van Japan te worden. Het land verdient een betere toekomst, wat hem betreft. In 2005 zijn de zonnestralen weer lekker hoog en kan er dus een missie worden gestuurd om Matoba in pak ‘m beet 1549 tegen te houden. Met low-impact kogels die bovendien bio-afbreekbaar zijn. Er mag geen spoor worden achtergelaten. Honderden doden, explosies en zelfs een kernbom later weten we dat dat laatste in ieder geval niet gaat lukken.

The Descent
Sånger från andra våningen

3 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*