Shaun of the Dead

Jaar: 2004
Land: Verenigd Koninkrijk/Frankrijk
Regie: Edgar Wright
Score: ★★★★½
 

In een tijd waarin we worden doodgegooid met möchtegern-cultfilms die in double bills de jaren ’70 moeten doen herleven, kijk ik graag eigenwijs naar mijn eigen culthits. Net zo min oud en/of authentiek, en evenzeer geïnspireerd op diezelfde hoogtijdagen der slechte smaak. Ja, Quentin Tarantino weet veel van ouwe films, maar Edgar Wright en Simon Pegg ook. Het verschil is dat laatstgenoemden hun kennis niet alleen in de wekelijkse pubquiz aan kunnen wenden (Team ‘I quiz on your grave’), maar ook leuk in hun eigen werk kunnen verpakken.

Een hele trits favorieten komt aan bod, van voor de hand liggende titels als Night of the Living Dead en Dawn of the Dead tot de droogkomische horror van The Army of Darkness en Braindead. Visrestaurant Fulci’s. En Coen vond Shaun vast verdacht veel op zijn poster van ‘Il Cacciatore’ lijken. Scherpe dialogen? Een karakter dat monter de woorden “Can I get… any of you cunts… a drink?” bezigt in de eerste conversatie van de film, kan op mijn sympathie rekenen. De hele film is dan al bijna geslaagd.

Na het zien van Hot Fuzz wilde ik de eerste film van Wright en Pegg ook graag weer eens zien. De eerste van het duo, maar Wright maakte eerder in zijn eentje A Fistful of Fingers, parodie op A Fistful of Dollars. Met de tagline ‘The greatest western ever made… in Somerset’. Hopelijk valt de recensie daarvan binnenkort te lezen op mijn website.

 

Terug naar Shaun of the Dead: met de grapdichtheid zit het wel goed. Adempauzes zijn zeldzaam in deze romantische komedie met zombies. En dat terwijl heel London wel aan een pauze, of beter nog vakantie, toe is. Uitgeput naar de douche schuifelend om er nauwelijks frisser ogend onder vandaan te komen, daarna op weg met een bus vol apathisch voor zich uit starende forensen naar geestdodend werk. Het is een tamelijk dooie bedoening in de Engelse hoofdstad.

Dat verandert rigoreus zo gauw mensen om beginnen te vallen. Een verklaring wordt nooit gegeven, maar eigenlijk doet het er ook alleen toe hoe je van deze wandelende lijken af komt zodra ze overlast veroorzaken. Een cricketbat tegen het hoofd bijvoorbeeld, en een Winchester komt ook altijd van pas. Alsof zombies alleen niet voor genoeg trammelant zorgen moet Shaun ook nog eens een vriendin voor zich terugwinnen, bloemen bezorgen bij moeder en zijn leven op de rails krijgen. Niet niks voor een man die al moeite heeft niet over de trotoirband te struikelen bij het oversteken van de weg.

Paura nella città dei morti viventi
E tu vivrai nel terrore - L'aldilà

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*