Sonatine

Jaar: 1993
Land: Japan
Regie: Takeshi Kitano
Score: ★★★★☆
 

Het is niet alles akelige horror wat de klok slaat in Japan. Je hebt er ook manga, waarin onschuldige meisjes in allerlei gaatjes door tentakels worden verkend. Als het maar ziek is en als er maar mensen pijn wordt gedaan, dan vinden de Jappen het best. Vandaag koos ik voor een genre met wat minder zinloos geweld: de Japanse yakuzafilm.

Hoewel, ook in Sonatine mocht bij bepaalde geweldsdelicten vraagtekens worden geplaatst. “Wil je wat drinken?”, vraagt het ene bendelid aan het andere. “Nee, mijn maag doet nog pijn waar je me gestoken hebt.” Lieverdjes zijn het niet bij de Aziatische versie van de maffia. En soms zou al die agressie beter op een andere manier gekanaliseerd kunnen worden. “Hoe moeten we nu thuis komen nu je de auto hebt opgeblazen?”, verwijt baas Murakawa zijn jeugdige compaan, waarop deze alleen “Sorry…” kan stamelen.

Bovenstaande ten spijt is Sonatine zeker geen grappenfilm. Het gaat er bij tijd en wijle hard aan toe, maar de yakuzafilm ademt vooral een melancholische sfeer. En dat maakt de film speciaal. Voor een goed wraakverhaal kijk je beter Lady Snowblood en voor afronselingen hoef je geen film over criminele bendes aan te zetten want zo hard als in The Devil’s Rejects wordt het (hoop ik) toch nooit meer. Maar zwaarmoedigheid als in Sonatine is bijzonder.

 

Murakawa is leider van een yakuzadistrict in Tokyo. Een district dat het erg goed doet en dat is de grote baas een doorn in het oog. Hij laat Murakawa met wat hulp naar Okinawa gaan, waar zijn broer mot heeft met de Ananbende. Wissewasjes, en Murakawa hoeft niets te vrezen. Even je gezicht laten zien en de Anan zal het wel voor gezien houden.

Murakawa voelt terecht nattigheid. De Anan zijn tuig van de richel en zijn mannen ontvluchten het geweld om zich wekenlang schuil te houden aan de kust. In een hutje doden ze de tijd met vuurwerkgevechten, een cross-over van papier-schaar-steen en Russisch roulette, sumoworstelen en valkuilen graven. De spellen worden steeds vriendelijker en Murakawa mist het yakuzaleven helemaal niet.

Kon het leven maar zo blijven; in Hawaiiblouse op frisbees schieten en uitwaaien op het strand. Maar aan het leven zonder criminaliteit wordt hardhandig een eind gemaakt. De grote baas had altijd al samen willen werken met de Anan en zag in het geschil een mooie aanleiding zowel broerlief als Murakawa uit de weg te ruimen. Tegen wil en dank moet er dus nog één grote wraakactie ondernomen worden, maar het leven heeft allang geen zin meer voor de steeds sympathieker overkomende bendeleider Murakawa. Zoveel onrecht, dat kan zelfs een yakuzalid teveel worden.

The Jewel of the Nile
The Grudge

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*