Sounds Like

Jaar: 2006
Land: Canada/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Brad Anderson
Score: ★★½☆☆
 

Hypersensitievelingen. Sinds ik ze in de klas heb heb er een hekel aan. “Mijn dochtertje is hypersensitief,” krijg je dan te horen, met het dwingende verzoek haar een voorkeursbehandeling te geven en vooral nooit te verstaan te geven dat ze iets verkeerd doet. “Nee mevrouw, uw dochtertje jankt gewoon snel,” zou ik dan het liefst zeggen. Maar veel dingen die je wilt zeggen, mag je helemaal niet zeggen in het basisonderwijs.

In Sounds Like spelen hypersensitieve gevalletjes de hoofdrol. Brenda ziet aura’s, kan aan anderen geheimen aflezen en voelt zelf haar moment van bevruchting aan. Gevoelig typje dus, maar dat maden haar hoofd langzaam wegvreten voelt ze dan weer niet – ha! Dat hoort Larry dan weer, want die heeft gevoelige oortjes. Balen, als je dan zo’n vrouw hebt die dergelijke nonsens te berde brengt.

Larry hoort niet alleen maden knagen, maar heeft ook last van druppende kranen, het getik van regendruppels, de basketballende buurman en mensen die selderij eten. Inderdaad, Larry is een grote zeikerd. Ik hoop dat het aantal mensen dat vindt dat hypersensitieven recht hebben op een voorkeursbehandeling lezenderwijs afneemt. Larry krijgt er wel één, in een gesticht waarschijnlijk, maar aangezien Sounds Like een open einde kent is dat niet helemaal zeker.

 

Hoe dan ook, Larry kan gefluisterde gesprekken op veertig meter afstand letterlijk volgen, dus een beetje bijzonder is hij wel. Hij heeft van luisteren zijn beroep gemaakt, maar echt vrolijk word je niet van werken op een callcenter. Dat was Larry om te beginnen al niet, want met zijn toveroortjes hoorde hij ooit het groeien van een enge ziekte in de buik van zijn zoontje. Dat Larry een psychische tijdbom is, wordt keurig in beeld gebracht in talloze onrustig stemmende scènes.

Sounds Like is daarmee niet zozeer een horrorfilm, als wel een psychische thriller. De kijker wordt meegezogen in de belevingswereld van Larry en gaat zich evenzeer ergeren aan elk buiten proporties opgeblazen geluid. Dat doet regisseur Anderson best knap, maar echt verrassend is het dunne verhaaltje niet. Niet iedereen zal deze episode uit de Masters of Horror serie dan ook kunnen waarderen. Zeker hypersensitieve huilebalken niet.

Nomad
Donnie Brasco

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*