Stacy: Attack of the Schoolgirl Zombies

Jaar: 2001
Land: Japan
Regie: Naoyuki Tomomatsu
Score: ★★★☆☆
 

Japanners maken graag gewelddadige films. Als Japanners mochten kiezen zouden ze vooral jonge meisjes graag pijn doen in films. In mangafilms kun je jonge, bij voorkeur rondborstige meisjes prima lastig laten vallen door buitenaardse wezens met grijpgrage tentakels, maar wanneer je echte meisjes gebruikt voor dit soort dubieuze doeleinden gaan er mensen vragen stellen.

Gelukkig hebben veel mensen een hekel aan zombies. Op weinig serieuze horrorliefhebbers en zombies zelf na houdt niemand van de mensenvlees verslindende, sociaal onbeholpen schuifelaars. Zet een gierende kettingzaag in de hals van een zombie en er is geen haan die er naar kraait. Je kunt honderden zombies in kleine stukjes (de zogenaamde ‘mootjes’, die we ook in Stacy: Attack of the Schoolgirl Zombies terugvinden) hakken zonder bang te zijn dat een toevallige passant je vraagt waar je nou eigenlijk mee bezig denkt te zijn.

Ziedaar de oplossing voor onze Japanse vrinden, die bijkans met hun handen in het haar zaten: door jonge meisjes eerst in zombies te veranderen mogen de schatjes ineens wèl op brute wijze toegetakeld worden – hoezee! De oogballen ploppen uit hun kassen, hoofden worden met ruggegraat en al van hun romp verwijderd en hele tonnen vol stukken meisje wachten bij het kampvuur op vernietiging.

 

In één klap is het voor de kijker volkomen helder waarom de Aziaten zo graag jonge meisjes in schooluniform tot bloedige hopen ingewanden willen reduceren: het is erg leuk om te zien! Bovendien kent Tomomatsu zijn klassiekers. Het ‘Romero Rekill Unit’ doodt de meisjes voor een tweede keer en hakt ze in 165 stukken (je kunt niet voorzichtig genoeg zijn met zombies); doe-het-zelvers gebruiken liever een degelijke kettingzaag zoals de ‘Blues Campbell’s Right Hand 2’. Waarom deze niet gewoon Bruce Campbell heet in plaats van Blues Campbell is me niet helemaal duidelijk, hoewel Japanners wel vaker moeite hebben met het uitspreken van de letter ‘r’.

Stacy: Attack of the Schoolgirl Zombies kijkt verder dan de gemiddelde film en heeft als motto ‘wie zijn kinderen liefheeft kastijdt ze’. Sinds meisjes tussen de 15 en 17 jaar oud tien jaar geleden wereldwijd in zombies veranderden is het hoogst haalbare ideaal voor hen geworden door iemand van wie ze houden gedood te worden. Of liever, opnieuw gedood te worden. Het is dus niet zo dat Japanners helemaal niet van meisjes houden. Het zijn geen homo’s.

Een wereld waarin alle pubermeisjes in zombies veranderen om vervolgens gedood te worden levert natuurlijk wat onvoorziene probleempjes op. Uiteindelijk kiest de mens (en dan met name de Japanner) ervoor in harmonie met de ondode schoolmeisjes te leven, die uiteindelijk slechts liefde zochten. Welke andere zombiefilm eindigt met de boodschap ‘en de wereld was vol liefde’? Niet goed; wel bijzonder origineel.

Land of the Dead
About Schmidt

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*