Starcrash

Jaar: 1978
Land: Verenigde Staten van Amerika/Italië
Regie: Luigi Cozzi
Score: ★★★☆☆
 

“It’s so nice to be turned on again!” Waar te beginnen bij het beschrijven van deze door zijn knulligheid prachtige science fiction B-film? De cheesy themesong, het decolleté van Caroline Munro als heldin Stella Star, de bijrol van een jonge David Hasselhoff, de maniakale lach van slechterik Zarth Arn – het is altijd prijs in deze Amerikaans/Italiaanse grabbelton die probeert in te cashen op het overweldigende succes van Star Wars krap een jaar eerder.

Of Starcrash evenzeer gewaardeerd werd als het humorloze werk van George Lucas valt te betwijfelen. De maquettes van veelkleurige ruimteschepen weten door hun gebrek aan details en houterige bewegingen in ieder geval geen moment te overtuigen. De geluidseffecten zijn abominabel. Golems lijken door middelbare scholieren in elkaar geknutseld te zijn en intergalactische holbewoners lijden zichtbaar onder een laag budget voor de schminkafdeling.

Mag dat de pret drukken dan? Neen! Een planeet vol schaarsgeklede Amazones en de appetijtelijke pakjes waarin Stella Star zich hult zijn grote pluspunten ten opzichte van het vrouwarme Star Wars, al krijgen we het geen moment zo warm als in Barbarella. De gordijnen hoeven niet dicht bij het kijken van Starcrash – behalve wellicht bij mensen die een goede filmsmaak pretenderen te hebben.

 

Stella en haar kompaan Akton zijn ruimtesmokkelaars. Na veroordeeld te zijn tot dwangarbeid op een planeet waar een deel van de straf lijkt te bestaan uit het inleveren van overtollige kledij, doet de Keizer van het Heelal een beroep op de vindingrijkheid van onze heldin. De verschrikkelijk slechte Count Zarth Arn aast op de troon en heeft, oh huiver, een Doom Machine. Akton berekent waar de graaf uit kan hangen en in een wip zitten ze met hun even stramme als komische robot Elle op de plaats van bestemming.

De irritante geluiden die als krachtveld om de planeet hangen houden Akton en Stella niet lang op afstand. Zarth Arn had de beproeving wel langer kunnen duren, maar de meeste mensen worden er al eerder gek van. Ik vraag me af of deze quote uit de film een directe verwijzing naar Starcrash zelf was. Aktons “But we’re not like most people” geldt dat vast ook voor de kijkers van deze film, waarin met behulp van bemande torpedo’s die door de ramen van het ruimteschip knallen graaf Zarth Arn uiteindelijk op de knieën wordt gedwongen.

Rok ďábla
Junkie

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*