Submarino

Jaar: 2010
Land: Denemarken/Zweden
Regie: Thomas Vinterberg
Score: ★★★★½
 

Al is er in Submarino weinig te zien dat vrolijk stemt, het is toch prettig te constateren dat je het als vader helemaal zo slecht nog niet doet. Tijdens de wekelijkse filmavond reclameren Wybren en ik regelmatig met wallen onder onze ogen over de beproevingen waar onze kinderen ons voor stellen. Zo lang ons het ondraaglijke leed en de vele ongelukkige keuzes van Nick en zijn kleine broer bespaard blijven, valt het eigenlijk allemaal wel mee.

Het was dan ook met alle liefde dat ik na het zien van Thomas Vinterbergs nieuwste sociale aanklacht (na onder andere Festen en Dear Wendy) ’s nachts vier keer de trap naar Rune op en af rende. Rune was niet de enige reden van mijn korte nachtrust, want in Submarino moeten zien hoe een even groot en vrolijk manneke in zijn wieg het leven liet ging me niet in de koude kleren zitten. En dat was pas het begin van de nimmer aflatende stroom tragische verwikkelingen in deze film.

Nick en zijn jongere broer groeien op in de zwijnenstal waar hun moeder elke avond straalbezopen tussen de lege flessen tegen de vlakte gaat. Geld om babymelk te kopen is er na de vermout niet meer, maar Nick en zijn broer zorgen goed voor hun stralende, kleine broertje. Wie verwacht er ook dat scholieren pakken babymelk in hun rugzak stoppen? Aan de andere hand, wie verwacht er dat twee jongetjes met verantwoordelijkheidsgevoel de sterke drank ook wel eens willen proberen als moeder op stap is en de muziek zo hard zetten dat ze hun broertje niet horen huilen?

 

Jaren later lijkt de pijn nauwelijks verwerkt wanneer de broers elkaar opnieuw ontmoeten. Beide zijn ze er niet in geslaagd hun leven weer op de rails te krijgen. Nick heeft vastgezeten voor geweldpleging, heeft zijn alcoholverslaving nog redelijk onder controle maar weet zich af en toe geen raad met zijn opgekropte agressie. Zijn broer is weduwnaar en combineert het alleenstaand vaderschap met een heroïneverslaving.

Dan is het niet de vraag of het nog goed komt, maar wanneer het mis gaat en hoeveel anderen daar ongewild slachtoffer van worden. Dat alles tegen de achtergrond van een Denemarken vol grijze gebouwen, natte sneeuw en Denen die met zichzelf en alles om zich heen worstelen. Vinterberg geeft prachtig vorm aan al deze ellende – het zal niet makkelijk zijn de kleine Martins te vergeten.

Crna mačka, beli mačor
Les diaboliques

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*