Suna no onna

Jaar: 1964
Land: Japan
Regie: Hiroshi Teshigahara
Score: ★★★★☆
 

Eén dag volstond niet om Suna no onna te kijken. Een zwart/wit film uit 1964 – die zal dan wel tergend saai zijn geweest. Nee hoor. Ik beschik over de gave om ook tijdens interessante gebeurtenissen in slaap te vallen en Suna no onna (in het Engels Woman in the Dunes) is een aanbevelenswaardige film. Tergend traag gefilmd misschien, maar zeker niet tergend saai.

Een Japanse entomoloog is aan het ‘werken’ aan de kust. Aangezien hij bioloog is bestaat werken uit kleine beestjes in potjes duwen en lekker in het zonnetje liggen tot de dag voorbij is. Zodra ook dat laatste klusje geklaard is krijgt de noeste arbeider te verstaan dat de laatste bus richting de beschaafde wereld al lang en breed vertrokken is.

Geen nood, want de dorpelingen weten wel een adresje waar de bioloog de nacht door kan brengen. En ook wel meer dan één nacht, als het moet. In de schemering daalt hij een touwladder af om op de bodem van een grote kuil in de duinen gastvrij onthaald te worden. In een houten huisje, omgeven door torenhoge muren van zand, wacht hem een vrouw die zich allerminst stoort aan zijn onbeleefde opmerkingen en allang blij lijkt te zijn eens bezoek over de vloer te hebben.

 

Na de volgende ochtend het zand uit de kleren geklopt te hebben komt de bioloog erachter dat de touwladder is verdwenen. Nou ja, verdwenen; hij werd door de mannen uit het dorp gisterenavond van bovenaf uitgerold dus daar zal ie nu ook wel weer zijn. De vrouw vertelt dat ze ‘s nachts urenlang bakken vol zand schept. Deze worden opegehesen en door de mannen verkocht. In ruil laten zij water en voedsel zakken.

Suna no onna is een opvallende mengeling van horror, spanning, treurnis en erotiek. De man wil zijn stadse leven niet loslaten en zal koste wat kost ontsnappen. Gaandeweg komt de berusting in zijn nieuwe lot en het leven met zijn nieuwe partner; zelfs wanneer ontsnapping tot de mogelijkheden behoort. De windvlagen die over de duinen jagen gaan niet liggen, de stromen zand die langs de wanden van de put naar beneden zakken gaan eeuwig door. Net als het scheppen van zand, nacht in, nacht uit en het samenzijn van de tot elkaar veroordeelden.

Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby
The Damned Thing

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*