Surf Nazis Must Die

Jaar: 1987
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Peter George
Score: ★☆☆☆☆
 

De post-apocalyptische landschappen in de nabije toekomst zien er weer eens verdacht jaren tachtig uit. Hoe kan het ook anders bij de producenten van Troma, bij wie het statiegeld dat na een feest geïnd wordt meestal voldoende is voor een nieuw filmbudget? Zoals altijd weet je dat je teleurgesteld gaat worden: het is met Troma hetzelfde als met mooie, rondborstige vrouwen die al hun voormalige vriendjes al met andere mannen hebben bedrogen. Je kunt er gewoonweg geen nee tegen zeggen, al is de afloop op voorhand bekend.

Want zeg nou zelf: hoe kun je een film met de titel Surf Nazis Must Die negeren? Een film waarin de Endlösung volgens kibbelende neonazi’s bestaat uit het doodbijten van hippies en ander tuig dat de stranden bevolkt? De swastika’s zijn zo te zien door motorisch zwakbegaafde kinderen getekend en het busje geverfd met de kleuren die een van de makers toevallig nog bij zijn ouders op zolder vond, maar dit alles mag de pret niet drukken.

Wat de pret wel mag drukken is het inherent aan de Troma-studio verbonden gebrek aan verhaallijn en acteertalent. Hoewel politie en andere vormen van gezag na een allesvernietigende aardbeving in Californië verdwenen zijn, zitten bejaarden nog gewoon in tehuizen waar ze door verpleegsters verzorgd worden. En de thuissituatie is bij de nazi-wannabees na de ramp ook niet veranderd. “Adolf? How does that snotty Ricky Johnson call himself now?” spreekt de moeder van een van de surfers geringschattend over hun leider.

 

Ja, onze surfende Arische vrienden moeten op tijd thuis zijn voor het eten, maar weten de sfeer voor andere watersportliefhebbers goed te verpesten aan de kust van Los Angeles. Waarom het nou precies nazi’s zijn wordt niet helemaal duidelijk gemaakt: de jongens willen de stranden best delen met anderen, maar er heeft gewoon niemand zin in dergelijke flauwekul. Dus wordt er ongeacht huidskleur en afkomst gemoord, maar bij de eerste neger die wordt neergestoken gaat het fout: moeder Eleanor Washington blijkt een te groot obstakel voor de in zwarte surfsuits gehulde terroristen.

Beter dan A Nymphoid Barbarian in Dinosaur Hell, slechter dan Redneck Zombies. Precies wat je van Troma verwachten mag. Er wordt ook nog gesurft in de film, maar die beelden lijken weinig met de rest van de scènes van doen te hebben.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind
The Fifth Element

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*