Susa

Jaar: 2010
Land: Georgië
Regie: Rusudan Pirveli
Score: ★★★½☆
 

Het zal je eerste impressie van Georgië zijn. Wie Susa heeft gezien en verder bar weinig van dit land zal misschien denken dat het een enorme puinhoop is daar in de Kaukasus. Dat is het eigenlijk ook wel en aan viezigheid en bonje is er geen gebrek, maar in Susa is alles wel heel erg triest.

Georgië is in ieder geval wat kleurrijker dan de fletse landschappen in de film. Het is laat in de winter of vroeg in de lente. Aan de bomen hangt geen blad en er is geen sneeuw om het beeld te verzachten. Op straat ligt modder, gebouwen zijn ingestort of staan in ieder geval op het punt dat te doen en elektriciteitsdraden ontsieren het beeld buiten de troosteloze stad.

Zelfs in hun eigen huizen kunnen de Georgiërs de malaise niet ontvluchten. Kunstlicht is afwezig en alles wat door de ramen naar binnen sijpelt stemt deemoedig en zet de weinige bezittingen in een naargeestig grijswit licht. In Susa is geen spatje kleur terug te vinden.

 

Susa en zijn moeder werken in een illegale wodkastokerij. Dat klinkt leuk, maar het is hard werken en de secundaire arbeidsvoorwaarden zijn ook niet je dat. Sjouwen met zware tassen vol inferieure drank, vluchten voor de politie en afgeperst worden door jonge criminelen – de sleur van Susa’s dagen is weinig benijdenswaardig.

Maar er is hoop. Binnenkort komt Susa’s vader thuis en dan zal het gedaan zijn met de kinderarbeid. Alles zal veranderen. Drie kwartier lang bouwt de film op naar dit bevrijdende moment, maar wanneer Susa na een dag van vernedering en pijn thuiskomt ligt vader zijn roes uit te slapen in bed. Het wordt niet beter. Er is geen hoop. Alles blijft bij het oude.

Tucker & Dale vs. Evil
Планета Бур

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*