Sweeney Todd

Jaar: 2007
Land: Verenigde Staten van Amerika/Verenigd Koninkrijk
Regie: Tim Burton
Score: ★★★★½
 

Goede Vrijdag. Nee, Bloederige Vrijdag! Er draaide een film van Burton en vooral Johnny Depp, dus ik moest mee van Eva. Helemaal niet erg, want Sweeney Todd is een musical. En musicals kunnen erg leuk zijn (Alferd Packer/Cannibal: The Musical, The Happiness of the Katakuris). Zeker als je alle liedjes luidkeels samen met Peer mee kunt blèren, zoals bij die andere heerlijke meezinger van Depp, Cry-Baby. Spijtig dat Sweeney Todd niet eveneens in karaokeversie draaide.

Maar zelfs zonder het (bij deze eerste kijkbeurt althans) mee kunnen zingen van de af en toe grimmige liedjes was de film al een feest. Liedjes die trouwens behoorlijk slechts waren gezongen, wat niet wil zeggen dat Johnny Depp en Helena Bonham Carter hun mond beter hadden kunnen houden. Daar was het niet amusanter door geworden. Persoonlijke favoriet was met stip ‘By the sea’, waarin het nog altijd grauwe gelaat van de demonische barbier wordt omrand door een ouderwets badpak en strakblauwe luchten. Ik moest moeite doen om stil te blijven in de bioscoop.

Het zingen stelt dus niet bijzonder veel voor, maar het verhaal zelf al helemaal niet. Burton vertelt de geschiedenis van een barbier die na een geënsceneerde veroordeling wraak wil nemen op de rechter die zijn leven vernietigde. Na vijftien jaar keert hij met een nieuwe naam terug naar zijn vertrouwde scheermessen om zijn gram te halen. Boffen dat ie iemand tegen het lijf loopt die net zo doortrapt is en er niet tegenop ziet dat er wat bloed vloeit.

 

Eigenlijk heeft iedereen wel wat op zijn kerfstok in Victoriaans Londen. De rechter het kapotmaken van al dan niet onschuldige levens, Todd rijgt iedereen die hij te pakken krijgt aan zijn messen, zijn medeplichtige Mrs. Lovett bakt vieze taartjes, de met vettig haar getooide sidekick van de rechter is een over de gehele linie minder geslaagd mens en ook Sascha Baron Cohen is weer van de partij. Na de domme Kazach in Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan en de homoseksuele Fransman in Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby speelt hij nu de onbetrouwbare Italiaan Pirelli (met grote bobbel in zijn strakke blauwe broek met gouden franjes).

Hoe serieus we dit dan allemaal moeten nemen? Niet al te, hè? Burton weet de gotische gruwelen weer prachtig te verbeelden. Londen is een onbenijdenswaardig poepgat van een stad waar de hygiëne te wensen over laat. Het lijkt er niet op dat er in deze miserabele opeenhoping van mensen, van alle kleur ontdaan, ook maar iemand gelukkig rondloopt. Van alle kleur ontdaan? Da’s misschien wat overdreven, want de kleur rood is in liters voorradig. Geweld en muziek, hoera!

The Scorpion King
30 Days of Night

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*