Taxidermia

Jaar: 2006
Land: Hongarije/Oostenrijk/Frankrijk
Regie: György Pálfi
Score: ★★★★☆
 

“Een historische dag in het Hongaarse wedstrijdeten!” Van meet af aan is duidelijk dat Taxidermia geen spaan heel laat van de onschuldige subtiliteit van de enige andere film die ik van Pálfi zag. Was Hukkle een rustige, dialoogloze film over een oud mannetje dat maar niet van de hik af kwam, Taxidermia ontlokte het publiek in de bioscoopzaal meerdere malen uitroepen van afgrijzen.

Pálfi vertelt het verhaal van drie Hongaarse generaties. Stuk voor stuk verschoppelingen, al valt dat tijdens het moralistisch verarmde communistische bewind niet eens zo op. Bij het levensverhaal van een pervers soldaatje met hazenlip, een vadsige veelvraat die eet voor ‘s lands trots en een akelig mannetje dat teruggetrokken tussen dode dieren leeft, krijgen we in Taxidermia heel wat onsmakelijke beelden voor de kiezen. Ethisch onverantwoord, maar de weerzinwekkende beelden – explicieter dan in menige horrorfilm – hypnotiseren.

Liefhebbers van het mannelijk geslachtsdeel komen in Taxidermia ruimschoots aan hun trekken, maar dat is nog het minste waar de kijker aanstoot aan kan nemen. Masturbatie, pedofilie, dierenmishandeling, eindeloze braakscènes, harde porno, zelfmoord, het prepareren van foetussen, vraatzucht, ingewanden, telkens maar weer ingewanden en seks met kadavers – niets is de Hongaren te dol. En toch is Taxidermia een kunstwerk, zoals het einde van het verhaal demonstreert.

 

Er zijn momenten waarop het allemaal net wat te ver gaat. Wanneer de soldaat een gat in de houten wand van een schuurtje insmeert met vaseline lijkt de film tot een flauwe klucht te verworden. De wedstrijdeter ziet er in zijn nadagen uit als Jabba the Hutt uit Star Wars VI: Return of the Jedi. Maar zodra je eraan begint te twijfelen of zoiets je goedkeuring nog wel weg kan dragen doet Pálfi er nog een schepje bovenop en wordt de film opnieuw een stapje absurder, een beetje smeriger en nog verontrustender.

Het meest opmerkelijke was nog wel dat geen enkele bioscoopbezoeker de zaal voortijdig verliet. Grijnzende en geschokte gezichten probeerden na afloop te verwerken wat ze zojuist gefascineerd tot zich hadden genomen. Het was iets wat haarfijn past in mijn beeld van Hongarije. “Op een dag als vandaag ben je trots dat je Hongaar bent.” Of elke Hongaar er na het zien van Taxidermia hetzelfde over denkt valt nog te bezien.

I due superpiedi quasi piatti
Sick Girl

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*