Te gast

EVA'S REFLECTIES OP DE REIS

Na de vreemde wereld van Kalmukkië, met kleurige tempels, pagodes en kamelenmelk, belanden we na weer een dag rijden in de Wolgadelta. Bij Astrakhan mogen we via couchsurfing op de datsja van Marat logeren, waar hij vissers verwelkomt voor het geld en reizigers voor zijn ziel. Zo bevinden we ons drie dagen in het gezelschap van vislustige Russen, die de ene na de andere vis uit de Wolga hengelen, en hun kinderen, die zich vermaken met een net-gevangen schildpad en de visjes helpen schoonmaken. Het gezelschap zou zo door kunnen gaan voor doorsnee Uffelters; een ingenieur, taxichauffeur, huisvrouw, illegaal geldwisselaar. Alleen komen deze mensen uit Moskou en van de Krim, en in deze context voelt het dan toch anders dan een ongemakkelijk buurtfeest.

Die context, dat je elkaar toevallig treft op een wondermooie plaats en daar onder het mom van de verbroedering der volkeren en “Russian Tradition” voor de middag al 10 wodka (uit een theepot) wegproost, maakt kennelijk veel uit. Zo leer ik me al minder toerist te voelen en nu als reiziger te gast te zijn, wat me meer mogelijkheid geeft om te oefenen met empathie en me bewust te zijn van de omgeving. Dat er ruimte is voor mensen die zonder verdriet een stapel vissen in het gras laat sterven. Maar die die vissen dan ook weer zorgvuldig inmaken in het zout om er nog maanden van te eten. Die een schildpad meenemen voor de kinderen, en die een dag later weer terugbrengen waar ze ‘m vonden (en daar achteloos in het water dumpen). Om een sauna te delen met deze mensen en daar het bloed uit je lijf te zweten.

Waar ik me als toerist op de gebaande paden altijd een buitenstaander voel, krijg ik hier de kans om me meer te verbinden. Maar ik heb altijd nog mijn eigen tekortkomingen; mijn Russisch beperkt de conversatie en hoewel onze gastheer een interessante man is die veel zou kunnen vertellen, ben ik dan toch te gereserveerd om uitgebreid op zijn overtuigingen in te gaan. Waar ik thuis makkelijker sociaal de grenzen opzoek, is Joost op reis meer in zijn element. Hij vraagt door, verstaat het antwoord en maakt met iedereen contact. Daar kan ik dan bewonderend naar kijken, en later de verhalen horen (of lezen, net als jullie).

Onbeminde oorden (deel 1)
Zombies in de Vallei der Geesten

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*