The Company of Wolves

Jaar: 1984
Land: Verenigd Koninkrijk
Regie: Neil Jordan
Score: ★★★★½
 

Ooit had ik The Company of Wolves al eens gezien, na de film tegen te zijn gekomen in een lijst met de beste vijftig horrorfilms aller tijden. Toch bevindt het weerwolvenverhaal zich eerder in het schemergebied tussen horror- en griezelfilms en kon ik me er bar weinig van herinneren, behalve dan dat ik er destijds niet bijster van onder de indruk was. Waardoor mijn interesse in de film opnieuw gewekt werd weet ik niet, maar ik vermeed zorgvuldig de eerdere kijkervaring te vermelden tegenover Thijs en Robert.

The Company of Wolves vertelt het verhaal van Roodkapje, maar dan nu in een erotisch rood jasje gegoten. Dat klinkt spannender dan het is, want we hebben het hier wel over een film uit de jaren ’80. En dan ook nog één over weerwolven. Extra harig dus. Volwassen worden en het verliezen van onschuld staan meer op de voorgrond dan schrikeffecten en daarmee is The Company of Wolves toch echt meer griezelig dan eng.

Wie zich hierdoor niet laat afschrikken krijgt een fantastische film boordevol symboliek, lastig te duiden locatie- en karakterwisselingen en sfeervolle landschappen die rechtsreeks uit sprookjes komen. Een regenboog in een met spinnenwebben behangen bos, manshoge paddenstoelen en roedels wolven die tot leven gekomen poppen en knuffelberen snel doen vergeten. Wie zich nog steeds niet af laat schrikken kan achterover leunen en genieten.

 

Rosaleen, zojuist nog onrustig woelend in haar bed toen haar vader en moeder de auto voor het statige landhuis parkeerden, vertrekt met paard en wagen van de begrafenis van haar oudere zus. Een paar dagen bij oma, uiteraard wonend in een klein huisje ver weg in het duistere bos, zullen haar goed doen. In de middeleeuws aandoende setting waarin het verhaal zich plots beschikt oma niet over een tv, maar wel over een schat aan verhalen. Voornamelijk over mannen met doorlopende wenkbrauwen en weerwolven.

Meisje, pas op voor het beest dat in elke man schuilt. Machtige bomen torenen boven Rosaleen uit, dikke slangen kruipen waar ze maar willen en bezwete ruggen zwoegen bij onmenselijke inspanningen. Dat lijkt misschien eng, maar het is ook wel spannend en aanlokkelijk allemaal. Je kunt je dochter uiteindelijk beter op de manier van Rosaleen uit huis sturen dan op de wijze waarop haar zus ging.

Katalin Varga
Night of the Lepus

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*