The Fair-Haired Child

Jaar: 2006
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: William Malone
Score: ★½☆☆☆
 

De tiende Master of Horror die ik zag was met stip de slechtste. Dan begon ik nog onbevooroordeeld aan The Fair-Haired Child ook, in plaats van me op voorhand druk te maken. Want hoort William Malone wel thuis tussen griezelmeesters als Argento en Carpenter? Natuurlijk niet! Malone is een eersteklas prutser die misschien de coulantere adolescente fans weet te bekoren, maar wie meer horrorfilms heeft gezien dan op één hand te tellen is, komt bij hem niet aan zijn of haar trekken.

Malone heeft in het genre tot dusver enkel remakes en rip-offs op zijn naam staan. Waarom voor hem gekozen is, anders dan om de dertien vol te maken, is mij achteraf een volstrekt raadsel. Nu valt er wat voor te zeggen dat Coscarelli ondanks zijn briljante Bubba Ho-Tep en wat inferieurere werkjes ook nog geen meester in het vak is, terwijl andere iconen reeds lang uitgerangeerd zijn.

Zulke redenaties zijn ervoor verantwoordelijk dat ik The Fair-Haired Child vol goede moed aanzette, in plaats van mijn verwachtingen wat naar beneden bij te stellen. De film herinnert sterk aan ander werk van Malone, voor degenen die zo ongelukkig zijn geweest hier ooit iets van meegekregen te hebben (het was in een lang vervlogen nacht in Roemenië, waar het aanbod in de videotheken nogal te wensen over liet). Visueel sterk, inhoudelijk uiterst slap.

 

Het begint allemaal fraai, met een occult ritueel waarin de stoffelijke resten van een geliefd kind opnieuw tot leven worden gewekt. Tiens, daar ging de vorige Master of Horror, Haeckel’s Tale, ook al over. Waar het verhaal in Haeckel’s Tale in een romantisch verleden speelt, schakelt Malone van de onheilige praktijken over naar een Amerikaanse highschool. Een blonde meid wordt ontvoerd en in een kelder gegooid, alwaar een monster haar zeker zal verslinden.

Waar ik normaal gesproken erg geïnteresseerd ben in het wel en wee van blonde meiden kon het me nu allemaal niet boeien. Er wordt slecht geacteerd, de dialogen zijn om te huilen en het geheel wordt wel zo ongeïnspireerd gebracht dat ik me al na twintig minuten betrapte op de klok te kijken hoe lang ik The Fair-Haired Child (die toch niet langer dan 53 minuten duurt) nog moest aanschouwen. Niet geschikt voor kinderen boven de zestien.

Schramm
Haeckel's Tale

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*