The Goonies

Jaar: 1985
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Richard Donner
Score: ★★★½☆
 

Zelfs in de Frans nagesynchroniseerde versie vonden de kinderen uit mijn klas The Goonies nog een goeie film. Een dikke meevaller bij een door flauwe animatiefilms verziekte doelgroep, die vooraf klaagde dat ik geen film over auto’s had meegenomen. Toch baalde ik van de DVD-speler op mijn school. Vlak voor het nieuwe schooljaar keek ik de film die ik als kind prachtig vond thuis nog maar eens zoals ie bedoeld is.

Er wordt tussen neus en lippen weliswaar over cocaïne, heroïne en SM-speeltjes gesproken, maar The Goonies is verder toch vooral een kinderfilm volgens het boekje. Spannende achtervolgingen, bandieten, verborgen schatten en een dik knaapje dat voor comic relief zorgt. De obligate familieknuffels ontbreken niet en ook het “Jongen, jij kunt het ook al vindt iedereen je een loser” is wel erg nadrukkelijk aanwezig, maar we hebben het hier dan ook over een prima kinderfilm.

The Goonies, een groepje losers dat in een wijk woont die tegen de vlakte zal gaan, vindt op zolder een geheime schatkaart. Eigenlijk is het een doodgewone schatkaart, maar het klinkt nu eenmaal spannender als er ‘geheim’ voor staat. Hoewel de belhamels donders goed weten dat pa en ma er niet mee in hun nopjes zullen zijn, springen ze toch op hun crossfietsen en gaan op avontuur.

 

Grote broer Brand is anders van zin, maar zodra er dames in het spel komen laat hij zijn broederlijke plicht varen. Aan de mistroostige kust van Oregon belandt het groepje in de schuilplaats van een doortrapte gangsterfamilie, de Fratelli’s. Ze zijn Italiaans, dus ze zingen en eten pizza. En ze zullen ook wel maffia zijn. Gelukkig kijken we naar een kinderfilm en op wonderbaarlijke wijze weten astmapatiënten, dikkerdjes en op ontzettend uit de mode zijnde wijze geklede tieners te ontsnappen.

Ja, wat kan een kind zich mogelijkerwijs meer wensen dan het in The Goonies geboden spektakel? Boobytraps, raadsels, een kus in het donker (bah!), onderaardse glijbanen en een heus piratenschip. Kortom, zoveel sensatie als je kinderhartje maar kan verdragen. En wat hebben we gelachen om die dikke jongen die ooit nepkots over een hele bioscoopzaal heeft gegooid en zelfs in het heetst van de strijd nog bakken chocoladeijs leeglepelt.

Podwójne zycie Weroniki
Letse alledaagsheid in twee bedrijven

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*