The Great Dictator

Jaar: 1940
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Charlie Chaplin
Score: ★½☆☆☆
 

Tsjongejonge wat een ontzettende anti-climax. Wereldwijd geroemd als een van de beste films aller tijden had ik natuurlijk hoge verwachtingen van The Great Dictator, maar de eerste film die ik in een maand tijd zag zou er bijna voor kunnen zorgen dat ik nog best een maand kan wachten op de volgende.

Het feit dat ik sinds maandag een full-time baan heb en daarmee drastisch minder vrije tijd dan ik gewend ben maakt het extra zuur dat ik twee uur van mijn tijd heb verdaan aan een film die op alle fronten teleur stelt. Als parodie op Hitlers Nazi-Duitsland was de film tijdens de Tweede Wereldoorlog erg populair en werd Chaplin daarna geroemd om het durven bespotten van de grote dictator. Dat hij het Boek van Slechte Grappen (of het echt bestaat weet ik niet, maar ik hoor er mensen wel eens over praten) gebruikt als bron waaruit hij alle bespottingen put, wordt er echter door niemand bij verteld.

Toegegeven, er zitten aardige slapstick momenten in The Great Dictator, maar ook die verliezen hun glans na de eerste twee keer dat ze gebruikt worden. Het decor is om te huilen; mijn leerlingen uit groep 3 zouden het professioneler aanpakken. Bij wijze van spreken dan. En de acteurs – tsja, als je voor de definitie van film kiest waarin wordt gesteld dat in een film geacteerd wordt, dan is The Great Dictator technisch gezien niet eens een film.

 

Het is met de moed der wanhoop dat ik donderdag ging zitten voor het tweede deel van de film. Na de initiële deceptie hoopte ik tegen beter weten in op een beter vervolg. Tijdens het eerste deel van de film (het deel met grappen van het type koekenpan-op-het-hoofd) viel ik bijna in slaap. Toen had ik het eten-in-gezicht-gooien gedeelte nog te gaan. Compleet met overbodig moralistisch slot. Heel fijn om te weten dat Chaplin een goeie jongen is die de streken van Hitler eigenlijk helemaal niet zo grappig vond, maar dat hadden we ook best zelf kunnen raden.

Nee, een maand wachten op de volgende film uit angst op nieuwe ergernissen lijkt me geen goed idee. Ik heb genoeg films in huis om de nare smaak die The Great Dictator heeft achtergelaten uit te wissen. Films die vast een stuk grappiger zijn, en het kan niet anders dan dat er beter in geacteerd wordt. Manta Manta lijkt me een prima keuze om Gewoon Film! (voorheen Project 2005) weer op de rails te krijgen.

Manta Manta
Vlieg nooit met Alitalia

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*