The Green Inferno

Jaar: 2013
Land: Verenigde Staten van Amerika/Canada/Chili
Regie: Eli Roth
Score: ★★½☆☆

tgi1Kannibalenfilms zijn een beetje uit de mode geraakt sinds de Italianen ons er in de jaren ’80 mee overstelpten. Daar zijn natuurlijk redenen voor, want de titels uit het korte overzicht op de aftiteling van The Green Inferno (o.a. Apocalypse domani), zijn nu niet bepaald voorbeelden van hoogstaande cinema. Ook de moeder aller kannibalenfilms, Cannibal Holocaust, ontbreekt niet in het rijtje. Met een beeldvullend ‘Per Ruggero’ sluit Eli Roth zijn weinig subtiele hommage aan de infame mockumentary af.

Dat er op het vlak van fake found footage vijfendertig jaar later even weinig te halen valt als in de Peruviaanse regenwouden zelf, beseft Roth gelukkig wel. The Green Inferno wordt mooi in beeld gebracht, met prachtige shots van de ongerepte en eindeloze jungle. Maar daar kijken we natuurlijk niet voor. We kijken voor het overbekende verhaaltje van de rijkgevulde proviandkist (of -kooi) die door de inboorlingen langzaam maar zeker geleegd wordt.

Weet Roth op dat vlak nog nieuwe smaak toe te voegen dan? Tsja. Er worden mensen en plein public geslacht, levend uiteen gereten en er zit een zekere mate van vrouwelijke besnijdenis in The Green Inferno. Ongemakkelijk? Zeker, maar even vaak zoekt Roth net als in Hostel het randje op en laat kansen er keihard overheen te gaan onbenut. Ik betwijfel of Ruggero Deodato hier nu warm van wordt.

tgi2Met een maatschappijkritisch vleugje in de vorm van wereldwijde ontbossing, vrouwenbesnijdenis en recht op ziektekostenverzekering voor conciërges, doet The Green Inferno in ieder geval zijn best de hoofdpersonen zo weinig sympathiek mogelijk neer te zetten. Alle goede bedoelingen worden immers gebracht op onuitstaanbaar schreeuwerige, Amerikaanse wijze. Een groep studenten gaat de inboorlingen redden – of deze nu willen of niet.

De linkse rakkers hebben geen idee waar ze in verzeild raken. Na een confrontatie met de gemene mannen die bomen kappen, stort het bemoeierige groepje neer op onbekend terrein en kan de pret beginnen. Eindelijk, want de echte beproeving zit in deze film niet in de afwijkende eetgewoontes, maar de trage start op de über-Amerikaanse universiteit. Daar hadden de Italiaanse regisseurs geen last van.

Grote update voltooid
Solefald - World Metal (Kosmopolis Sud)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*