The Grudge

Jaar: 2004
Land: Japan/Verenigde Staten van Amerika/Duitsland
Regie: Takashi Shimizu
Score: ★★½☆☆
 

Waar gaat dat heen met deze wereld? Het is verdorie de zesde van de zesde van de zesde en er is geen horrorfilm op tv. Het getal van de duivel, 666, werd door veel christenen aangegrepen voor een rondje bidden rond de klok. Met kerst denken we aan kindeke Jezus, maar zodra er 666 als datum staat krijgt degene waar de gelovigen zo’n schrik van hebben verdomd weinig feestelijke aandacht.

Mopperend bracht ik Eva op de hoogte van mijn plannen. Ze had eigenlijk meer zin om een eindje te gaan wandelen in een natuurgebied vlakbij, maar ik moest en zou horror zien. Dan maar liever The Grudge, vond ze. Zag er tenminste uit als een degelijke film, in vergelijking met wat ik verder in de kast had staan. Bovendien kan ik de DVD nu eindelijk teruggeven aan Joris, die mij het schijfje had geleend met de mededeling dat hij de film ‘s nachts om half twee en alleen thuis best eng vond.

Als terugkerend thema was iedereen in The Grudge zojuist verhuisd. Wat wil je, als je een remake van een Japanse film wilt maken die in Japan speelt, maar dan wel met Amerikaanse hoofdrolspelers. Net als in A History of Violence en Old School was men dus verhuisd, en net als hier in Drenthe verstond de import geen klap wanneer ze zich op straat vertoonde.

 

Lastig, als je nergens hulp kunt halen omdat alles toch al nieuw en eng is. Dan helpt het zelfs niet als je Vampireslayer bent, zoals Sarah Michelle Gellar (Buffy). Japanse geestverschijningen zijn over het algemeen wat minder kinderachtig dan bovennatuurlijk gespuis uit Amerika. Eva is niet eens een vampireslayer en had dus geen zin in ons nieuwe, donkere huis alleen naar beneden te gaan. En dat terwijl alle doden op zolder lagen opgeslagen. Een heel wat kleinere zolder dan ons stofhol onder het rieten dak.

Goed, The Grudge kent aardig wat schrikeffecten en zelfs een aantal sfeervolle griezelscènes. Erg jammer dat ik het origineel, Ju-On, nooit heb gezien. Ik dacht namelijk dat het hier een remake van Ringu betrof (gezien), maar ik was in de war met The Ring (niet gezien). De goede momenten kunnen echter niet verbloemen dat The Grudge een dertien-in-een-dozijn film vergelijkbaar met Ringu en Dark Water is geworden. Op zich niet slecht, maar het wordt wat veel van het goede daar in Azië. In ieder geval had ik mijn portie horror weer binnen. Jammer alleen dat ik vandaag vergeten ben Maidens ‘The Number of the Beast’ te draaien.

Sonatine
Old School

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*