The Hobbit: The Desolation of Smaug

Jaar: 2013
Land: Verenigde Staten van Amerika/Nieuw-Zeeland
Regie: Peter Jackson
Score: ★★★★☆
 

Waar het eerste deel van The Hobbit nog An Unexpected Journey heette, was dat veel meer van toepassing op het tweede deel, The Hobbit: The Desolation of Smaug. Het middelste deel van het drieluik markeerde namelijk onze eerste reis richting bios in exact drie jaar tijd. Net als destijds in Как я провёл этим летом (How I Ended This Summer) speelde de film ver van huis. En net als in desbetreffend Russendrama waren we meer benieuwd naar de uitvoering dan naar de afloop van de film.

Eén ding stond vooraf vast: wanneer een tovenaar, dertien dwergen en een hobbit er in een kindersprookje op uit trekken liggen hun overlevingskansen een stuk gunstiger dan wanneer twee Russen het een zomer lang met elkaar uit moeten houden op een verlaten eiland. Om Bilbo maakten we ons dus niet zo’n zorgen, met The Hobbit: There and Back Again nog in het verschiet. Maar zou Peter Jackson er qua visueel geweld nog een schepje bovenop doen?

Jawel. Ik zie je goblins, steenreuzen en wargs en verhoog met orks, een spinnenleger, een draak en een necromancer naar keuze. Gooi een betoverd bos met wildwaterbaan, houten prachtstad op het meer en onderaards dwergenrijk in de mix en onze ogen komen niets tekort. Het heeft een hoog Eftelinggehalte allemaal, maar Jackson weet weer te beïndrukken. Het hele 3D gebeuren vond ik ook een stuk minder storend dan toen ik het vier jaar geleden helemaal afschreef. Wat overigens niet wil zeggen dat ik er nu ineens enthousiast over ben.

 

Goed, voor wie nog altijd niet de moeite heeft genomen het dunne boekje door te lezen (echt waar, ik weet dat je het druk hebt, maar in een paar uurtjes ben je er doorheen): Bilbo en zijn kleine vriendjes zetten de wondere reis door Midden-aarde waar ze in The Hobbit: An Unexpected Journey aan begonnen voort. Genieten van de mooie landschappen is er niet bij, want de reis verloopt niet zonder slag of stoot. Er zijn inmiddels aardig wat lui op de been die liever niet willen dat het curieuze gezelschap de Eenzame Berg bereikt.

Onder die Eenzame Berg ligt het dwergenrijk waar de gierige voorouders van Thorin Eikenschild ooit hun eind vonden. Op een onmetelijke berg goud en sieraden ligt daar eindelijk de lang beloofde draak Smaug. Eventjes lijkt het erop dat de dwergen het reptiel een lesje leren, de vertwijfelde kijker met een nodeloos derde deel opschepend, maar niet geheel verrassend blijkt Smaug taaier dan gehoopt. Ach ja, alle goeie dingen in drieën.

The World's End
Carré blanc

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*