The Jewel of the Nile

Jaar: 1985
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Lewis Teague
Score: ★★½☆☆
 

Bij het schrijven van deze recensie heb ik nog altijd geen internetaansluiting thuis. Ik moet het daarom stellen met informatie uit mijn oude speelfilmgids. Een cadeau van Peer, als ik me niet vergis, en even afleidend als IMDB voor mensen die zoals ik over een gebrekkige concentratieboog beschikken. Zo staat op dezelfde bladzijde als The Jewel of the Nile een verhaaltje over The Jitters. Uitsluitend geschikt voor de fans van soepel springende moordende Chinese zombie-vampieren. Staat inmiddels genoteerd op de zoeklijst.

Heel anders gaat het in The Jewel of the Nile toe, dat Jan en alleman poogt te plezieren. Een doorsnee avonturenfilm van het type van dik hout zaagt men planken. Net als voorganger Romancing the Stone staat me vaag bij dat ik het tweeluik in een grijs verleden al eens had gezien. En er toen beduidend meer van onder de indruk was.

Misschien hoeft het van mij allemaal niet meer zo met die romantiek. In zwart gehulde Arabische mannen, even elegant als dodelijk, de speurtocht naar het juweel uit de titel en verre reizen diep in onontgonnen gebied. Waarschijnlijker is dat The Jewel of the Nile al deze veelbelovende doch clichégevoelige ingrediënten achteloos in een grote pan mietert, deze op veel te hoog vuur zet en alle smaak eruit laat verdwijnen.

 

Immers, bewezen mijn vriend Willem en ik niet al eens dat het weinig moeite kost met louter heerlijke ingrediënten iets ontzettend smerigs te koken? Toch, zelfs smerige troep kan nog jarenlang gesprekstof vormen en The Jewel of the Nile was ik ook nog niet vergeten. Er zitten best aardige grapjes in dit verhaaltje dat het best met een pint in de hand en lui achteroverhangend geconsumeerd kan worden.

Grapjes die tegenwoordig niet meer zouden mogen in de Verenigde Staten. “Geen schaap is veilig vannacht,” roept Danny DeVito vertwijfeld uit bij het zien van zoveel feestende moslims. Arabieren die er verdacht veel als geschminkte Amerikanen uitzien en die er een beroerd steenkolen-Engels op na houden waar menig regisseur zich twintig jaar later voor zou schamen. Heerlijk politiek incorrect, dat wel. Jammer dat het filmtechnisch ook niet zo correct is.

Zombie vs. Ninja
Sonatine

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*