The Longest Yard

Jaar: 2005
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Peter Segal
Score: ★★★½☆
 

Zondag is mijn dag voor football. Het begint ‘s ochtends vroeg als ik over de verlaten straten naar het sportpark fiets. Iedereen slaapt nog, maar een paar jongens verkiezen het nog natte gras boven hun warme bed. De herfstbladeren vallen hier en daar al van de bomen; de frisse lucht is voor mij onlosmakelijk verbonden met American football. De verscheurde shirts worden over de shoulderpads getrokken; handen worden nauwelijks bedekt door de rafelige stof die nog rest van handschoenen.

Twee uur football is nooit genoeg. Van een uur voor ik vertrek tot mijn thuiskomst is American football het enige waar ik aan denk. De kluiten gras die omhoog vliegen waar de schouders van een getackelde speler zich in de grasmat boren, de diep gegooide bal die door vier handen klemvast gegrepen wordt en de twee tegen elkaar strijdende spelers met zich meesleurt, de touchdown na een slimme truc van teamgenoot Roel – uren later kan ik er nog van genieten.

In een eerdere recensie zei ik het al – ik ben zo verslaafd aan American football dat alle films die over deze sport gaan van mij dezelfde mooie score krijgen. Of het nu Any Given Sunday of Necessary Roughness is. De enige film die mogelijkerwijs boven deze standaardwaardering uit zou kunnen komen is The Longest Yard uit 1974; het verhaal over een team van veroordeelde criminelen dat gedwongen wordt het op te nemen tegen het semi-professionele team dat door hun sadistische bewakers wordt gevormd.

 

Ik bekeek de nieuwe versie van de klassieker dan ook met argusogen. Een remake met Adam Sandler in de hoofdrol, gefilmd door de regisseur van onder andere The Naked Gun 33 1/3 en The Nutty Professor 2. Au – dat ging waarschijnlijk meer pijn doen dan alle flitsende tackles en blocks die de komende 113 minuten in beeld gebracht zouden worden.

Toch laat Segal veel van de oorspronkelijke sfeer intact. Het harde en oneerlijke leven in een Texaanse gevangenis, lompe rednecks en muziek van Creedence Clearwater Revival terwijl de gevangenen in de modder trainen. Nieuw zijn de grapjes van Sandler, die ik na debiele films als The Waterboy en Happy Gilmore stiekem best leuk vind (niet verder vertellen hoor), en de Matrix-manier van filmen van blitse footballacties.

Snoeihard footballgeweld begeleid door muziek van AC/DC, het filmdebuut van de 2,18 meter hoge Indische reus Dalip Singh als psychopaat met helm en simpele grappen: “People see the way I run prison and think I should run the state,” pocht gevangenisdirecteur Hazen die zich kandidaat heeft gesteld als gouveneur van Texas. “Hopefully with a little less sodomy…” is dan een uitspraak van Sandler die je niet op IMDB terugvindt. Mijn zondag was goed.

BioCrisis
Altrimenti ci Arrabbiamo

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*